Shocking stuff

Vandaag weer eens groot onderhoud want het regent. De draaishifter voor de achterderailleur begint slecht te worden want als ik opschakel slaat 'ie steeds een kransje over en dan trap ik me een bult. Dus een andere besteld en deze er vandaag maar es opgemaakt. Klusje van niks, ten minste als je de top er inmiddels afhebt. Die heb ik er de laatste tijd er al zo vaak van af gehad en ik laat inmiddels de boutjes en moertjes er maar gewoon uit, het plakband houdt de zaak netjes bij elkaar. Dus alleen het plakband er af en dan is de top al los. Dan de derailleur even los gemaakt van het frame anders kun je niet bij de plek waar de kabel vastgemaakt wordt, de oude derailleurkabel doorgeknipt en met een inbussleutel de handle van het stuur. Nieuwe shifter erop en een druppie olie in de buitenkabel, alle stelnippels terugdraaien tot beginstand, dan heb je weer ruimte om te spannen als de nieuwe kabel wat oprekt, nieuwe binnenkabel invoeren en bij de derailleur strak houden en klemdraaien. Deraileur weer vastzetten en proberen. Huh, hij slaat weer kransjes over, eek klik is een kransje, vind ik. Als ik goed kijk zie ik dat de shifter pas op 5 staat maar dat de ketting over de grootste krans ligt. Wat is er mis? Ik kijk es goed op het briefje dat bij de shifter zit. Het is geen Attack shifter maar een X.9 en die heeft blijkbaar een andere spoed. Balen, dan maar weer de oude erop, ik wil morgen fietsen. Gelukkig had ik ook een extra binnenkabel op voorraad zodat ik snel de zaak weer als vanouds heb. Nog steeds aan vervanging toe, dus. Deze nieuwe shifter moet ik ruilen. Verder dan, ondanks het zachte weer van de laatste dagen heb ik steeds een beetje met samengeknepen billen gereden met al die nattigheid en kou, en dan ook bandjes onder de fiets met steeds verder afnemende lekbescherming. Achter had ik een Marathon plus, daar geen zorgen, maar voor de Kojaks. Nu heb ik 2 Marathons Plus voor en een Big Apple achter, waarvan ik hoop dat 'ie niet aan zal lopen, want ik denk dat 'ie 50 mm breed is. Ik heb in alle buitenbanden wat talkpoeder gestrooid, ik heb altijd begrepen dat dat goed zou zijn voor de rolweerstand, maar dat weet ik niet zeker. Ach, het kost weinig en weegt niks dus hup, alles gepoederd. Het spul is eigenlijk bedoeld voor baby billetjes dus er hangt nu een merkwaardig luchtje rond de Quest.

Nu ik toch de Quest ondersteboven heb kan ik gelijk even kijken naar de shocks. Ik heb de laatste tijd vaak het gevoel dat ik licht naar rechts overhel, ook al is het asfalt vlak. Maar ach, je kunt je vergissen, het zou niet de eerste keer zijn... Nu dus niet, de stalen veer die eruit komt zakken na wat klopwerk is in een aantal stukken verbrokkeld, en zal niet veel schokken meer gebroken hebben. De schokbreker is zelf gebroken. Balen, het is zaterdag en al na zessen dus snel naar VM bellen en op laten sturen is er vandaag (en ook morgen) niet meer bij. Ik heb m'n halve garage nog even overhoop gehaald omdat ik dacht dat ik nog wat delen van de vorige revisie had liggen maar helaas, ik vind ze niet. Dubbel balen: Morgen niet fietsen, maandag bestellen dus dat wordt wel op z'n vroegst donderdag dat ik de shock weer klaar heb. Dan gelijk maar voor de andere kant ook nieuwe veren, nieuwe sponsachtige zuigertjes voor in de schokbrekers en gelijk een aantal kogelkopjes want deze week merkte ik dat de Quest boven de 40 km/u en op een wat ribbelige ondergrond gaat bibberen, alsof de voorwielen een dansje uitvoeren. Dat los ik dan op door lichtjes te remmen en niet te sturen maar ik voel me daar toch niet helemaal jofel bij. Wat als ik wel moet sturen of harder rem, geen idee. Maar ach, ik sleutel lekker bij de kachel (in de huiskamer) dus dat blijft ook een paar dagen een zootje, maar wel een heerlijk luxe zootje.

Staande gehouden

Op mijn dagelijkse woonwerkroute door Rotterdam zuid in mijn Quest heb ik vaak te maken met mensen die op een of andere manier laten merken dat er iets voorbij komt dat ze niet vaak zien en dan zwaaien, roepen of je zelfs willen laten stoppen. Soms om een praatje te maken (waar zit de motor) of te voelen aan dit opzienbarende vervoermiddel. Soms, als mijn pet goed staat, meestal niet, ga ik er op in, maar men heeft niet in de gaten hoe fragiel zo'n fiets is en daarom rijdt ik meestal voorbij en lach eens vriendelijk. Ooit kneep iemand een barst in mijn roll-bult en sindsdien hou ik niet van dit soort voel- en babbelsessies. Zo reed ik vanmorgen langs de rechtbank op de 'Kop van Zuid' en was net een heel erg links rijdende fietser voor me aan het mishouden toen er een stukje verderop weer eens iemand op het fietspad stond en me wild zwaaiend wilde laten stoppen. Ik had dat laat in de gaten, mijn regenbril en vizier waren wat minder doorzichtig door de regen dus ik glipte erlangs om mijn weg te vervolgen, de Erasmusbrug op. Daar heb je er weer een, dacht ik. "Stoppen!, stoppen GVD@#$!!" riep het persoon en sloeg in het voorbijgaan nog even op mijn 'motorkap'. Ik was er al voorbij voordat ik me realiseerde dat daar eens in de zoveel tijd de weg wordt afgezet omdat er een transport met zware jongens de rechtbank in gereden moet worden. Ik moest verderop stoppen voor het stoplicht en terwijl kwam er inderdaad een konvooi met dikke BMW's met zwaailichten langs. Voordat het fietslicht groen werd kwam degen die me tot stoppen maande achter me aan rennen en beval me, terwijl hij een politiebadge toonde, op de stoep te parkeren. "Ow", zei ik, "een agent, dat had ik niet in de gaten. Waarom trek je geen uniform aan als je het verkeer regelt?" De agent stond strak van de adrenaline want die zware jongens hebben soms zware vriendjes die wel eens een bevrijdingspoging doen, een spannend klusje dus, en hij had waarschijnlijk een kogelwerend vest aan onder zijn pilotenjack, en was zichzelf niet helemaal. "Dat doen we in burger", gaf hij aan, maar het drong tot 'm door dat ik er dus niet veel aan kon doen. "Je moet betere kijken, stap maar uit", beval hij. "Nee" zei ik, "dan vat ik direct kou". Het waait altijd op de Kop van Zuid. "Legitimatie" ging het licht intimiderend verder. Nadat ik me gelegitimeerd had was de adrenaline wat gezakt vroeg 'ie: "Je had alsnog kunnen stoppen". "Ja" gaf ik aan, "als iemand staat te vloeken en op mijn fiets slaat is mijn eerste ingeving niet om aan het verzoek te voldoen". Het kwartje viel en ik mocht verder. Mijn motorkap heb ik in het verleden als eens verstevigd met carbon en vertoonde verder geen schade dus dit liep met een sisser af.

Zwalkende fietsers

Deze week, na mijn midweekje Oktoberfest, weer eens een kras op de Quest opgelopen. Een lomp stuk vreten dat opeens haar horloge moest raadplegen, daarbij het hele fietspad nodig had en mij vol in de flank raakte. Ik erger me er nog steeds aan maar ik laat m'n plezier er niet meer door vergallen. De schade van de vorige crash is nog steeds niet helemaal weggewerkt dus puntgaaf was mijn weerstandsarme vervoermiddel toch al niet en ik kies er eigenlijk voor om dat zo te houden, dan is het ook niet erg als er weer eens een onoplettende medeweggebruiker tegenaan komt of iemand er al dan niet doelbewust aan zit en daarbij 'per ongeluk' een beschadiging veroorzaakt. Iedereen weet dat je wanneer je een mep tegen een auto geeft direct een schade veroorzaakt van minstens een paar honderd euro, maar denkt dat dat bij zo'n plastic fiets niet zo'n vaart zal lopen. 'Tis maar een fiets en dus zal de schade wel meevallen. Andermans fiets slopen kan blijkbaar in Nederland vrijblijvend gebeuren. Ik heb wel eens een dame een hele rij fietsen om zien lazeren toen ze de hare er tussenuit wurmde, maar ze verblikte of verbloosde niet, ook al zag je jasbeschermers, kettingkasten en zadelbekleding sneuvelen. O jee, maar ze liet ze mooi liggen en trok aan haar stutten. Maar als er een paar autos bekrast zijn komt het in de krant.Ik vind het zo jammer dat onze VM's eigenlijk te kwetsbaar zijn in het verkeer, omdat weinigen én de kwetsbaarheid én de kostbaarheid van zo'n fiets kennen. En de verzekeraars zijn daar inmiddels wel achter zodat je VM nog nauwelijks fatsoenlijk is te verzekeren. Vandaar dat ik in een links en rechts gekneusd en bobbelig barrel blijf rondrijden. Want gaaf of niet, voor mij blijft het de plezierigste manier van vervoer. Dus de Australische variant, die Rotovelo, is volgens mij van dat plastic gemaakt waar ze ook kinderspeelgoed als driewielers, en naar ik begreep ook wildwaterkano's e.d. van maken. Daaraan kan een blind paard nog geen schade veroorzaken. Dat is zo'n gek idee dus nog niet, en als we er dan wel de Quest techniek en afgesloten ketting enzo in zouden hebben zitten dan ben je eigenlijk van de nadelen van de huidige Quest verlost. Tuurlijk weet ik niet hoe dat dan zit met gewicht etc maar dan kun je in ieder geval ongegeneerd op ramkoers tussen de brugpiepers door.

Spanning en sensatie

Deze week weer lekker met de Quest gewoonwerkt. Bevalt prima als het niet al te warm is en het koelt aardig af in Rotjeknor. Vandaag een graad of 14 max. Maar wel grandioos VMweer. Maandag voor het eerst met de VM en dat viel me wat tegen. Allereerst omdat ik mezelf op rantsoen gezet heb, daardoor lijken je krachten toch afgenomen. Maar thuis direct de bandjes maar weer eens opgepomt en op een acceptabele 'spanning' gebracht waardoor je de echte 'sensatie' direct weer kunt ondergaan: met minder moeite veel sneller gaan of zoals ik, met niet te gek veel inspanning de gewone bukker voorbij en niet compleet doorgezweten aankomen op je werk. Het is goed te merken dat het daglicht steeds korter duurt. De extra verlichting maar weer uit het vet gehaald en alle accu's die deze winter hun prestaties moeten leveren maar weer eens aan het laadinfuus gelegd. Daar zitten er wat tussen die minder gaan presteren. Dus bij NKON nog wat kwaliteitsbatterijtjes besteld, binnen een dag keurig in huis en voor de beste prijs. Ik heb nu een Powerex MH C9000 lader voor AA en AAA accu's, een super ding wat echt je accu weer goed vult maar ook kan analyzen, ontladen, bijladen etc. kost wel 50 a 60 Euro maar dan heb je ook wat..)

Dat alles om de batterijen op 'spanning' te brengen.. Helaas zal ik mijn Quest en het fietsen even moeten missen, maar het leuke voor mij is dat ik de komende week in Munchen ga doorbrengen om daar de 'sensatie' van het Oktoberfest te ondergaan. Slecht voor de lijn maar dit sla ik echt niet over. Ik ga proberen de schade beperkt te houden en vanaf volgende week zaterdag zal ik mijn ascetische levensstijl weer oppakken. Dus met een koffer met maagtabletten en fris ondergoed zeg ik: tjuus, tot later.

Geen punt ...

Dit verhaal is compleet offtopic maar ik wil het toch met de wereld delen, omdat dit weer eens bewijst dat je overal belazerd kan worden.Een paar jaar geleden heb ik deze Bbq aangeschaft bij de Karwei hier in de buurt en er stond met zoveel woorden op de doos dat dit een roestvrijstalen barbecue zou zijn. Zie bijgaand resultaat.

Natuurlijk hoef ik niet terug te gaan naar de verkoper, ik heb het bonnetje niet meer en de doos ook niet en de garantie is voorbij. De hamvraag is : hoe lang is een bewering als 'roestvrij' houdbaar ??

Quest in Brugge

Zo vaak kom je ze niet tegen. En zeker niet in het buitenland, want daar is de fiets infrastructuur vaak lang niet zo goed als hier, en hier klagen we er soms al over, al dan niet terecht. Over hobbels, scheuren in het asfalt, haakse bochten, hindernissen, ja zelfs de kleur van het (standaard rood-witte) paaltje midden in het fietspad moet het ontgelden. Dus het was zo'n aha momentje toen ik deze uitvoering tegenkwam. Tijdens mijn fietsloze vakantie bij onze (op een paar na) sympathieke zuiderburen trof ik in een winkel die ik bezocht in het kader van een van mijn liefhebberijen deze Quest. Een model dat ik nog niet eerder mocht aanschouwen. En gewoontegetrouw had ik direct de neiging om kennis te gaan maken. Helaas had ik op dat moment geen gelegenheid daartoe, het was nog vroeg, en is het er later niet meer van gekomen dus deze Quest blijgt op mijn verlanglijstje staan om nog eens 'terug' op te zoeken.

Gelukkig had mijn zoon Stan een goede camera meegenomen en heeft zodoende onze ontmoeting wel kunnen vereeuwigen. Boffen.

De zwakste schakel

Deze tijd maak ik weinig VM kilometers. Woonwerk pak ik vaak de bukker want dat is minder warm, en vakantiegewijs is het ongezellig met de VM, want de rest van de familie moet het met bukkers doen. Toch gistermorgen vroeg, omdat het dan nog lekker koel is, maar weer een tochtje met de Quest gepland, want het blijft kriebelen. Maar ik was nog maar net op weg toen me iets vreemds overkwam. Ik kon trappen wat ik wilde maar deze krachten werden niet op het achterwiel overgebracht. Uiteraard denk je dan dat de ketting eraf is gelopen maar dat was niet het geval. Wat er dan wel mis was werd me duidelijk, nadat ik gestopt was en met mijn hoofd een tijdje onder de 'motorkap' stond te wennen aan de duisternis. De plastic buis waardoor de aandrijvende ketting naar het voorste blad loopt zit met wat tiewraps aan het frame zodat deze op z'n plek blijft, maar doordat er een bindbandje was verdwenen was de buis door de ketting meegenomen, dwars door de voorderailleur heen gerukt en lag een eind over het voorblad zodat het blad geen vat meer had op de ketting, en vandaar mijn loze maalwerk. Maar beroerder was het dat de voorderailleur daarbij stuk gegaan was, het stuk links van de ketting is normaal gesproken verbonden met het deel rechts en dat was nu van elkaar af. Gebroken, en de ketting was er tussenuit. Dat het gebroken was, daar kwam ik vanmorgen achter, toen ik de zaak ging onderzoeken. Gisteren heb ik het provisorisch op moeten lossen, door de derailleur helemaal links te schakelen en de ketting op het grote blad te hijsen, die liep dan netjes vrij, rechts naast de voorderailleur langs en zodoende kon ik voorzichtig de 12 km huiswaarts afleggen. Geen last van zwarte handen, ik had latex handschoentjes mee, heb al eerder onderweg met dit bijltje moeten hakken. Vanmorgen dus de Quest op de snijtafel gezet en de top eraf gehaald. Gelukkig had ik de top alleen vastgemaakt met tape(dat ik weer kon hergebruiken door het op een stuk kunststof wasbakafvoerpijp op te rollen en er na de klus weer af te rollen en te plakken). Daarna de kettingbuis met een scherp stanleymes stukgesneden en van de ketting afgehaald en weggegooid, omdat dit ding me al vaker problemen heeft gegeven en ik al besloten had voor een l-profiel(voor de kenners een hoeklijn) van kunststof dat voortaan mijn rechterkuit voor kettingvet moet behoeden. Ik heb een oude strop van een van mijn vorige motorfietsen vormgegeven rond de vierkante framebuis en daar een beugeltje op gemaakt dat de hoeklijn vooraan op zijn plaats houdt, en achteraan met een tiewrap aan een pootje van de stoel. (het is nog een oude modelletje dat in het midden op het frame is gemonteerd ipv zoals tegenwoordig aan de wielkasten). Bijgaand wat foto's.