Ongelijk liggende tegels

Ja inderdaad, niet op een fietspad deze keer, maar in mijn badkamer. Toen ik een jaar of 3 a 4 geleden dit huis kocht heb ik het eigenhandig helemaal opgeknapt, en de wc en de badkamer helemaal vernieuwd. Helaas is er toen wat mis gegaan met de hechting van de tegels op de ondervloer of tussen het egalisatiemiddel en het beton. Of het voegmiddel was niet waterdicht, ik weet het niet maar er gingen steeds meer vloertegels hol klinken en op een gegeven moment (un momento dado..) stap je op een tegel en komt er een golfje vocht onder vandaan. Balen, alle werk voor niks. Dus dat moest opnieuw, bedacht ik mij aan het begin van het jaar. En omdat ik nogal eens afgebrand ben als ik thuis van de fiets stap van het werk-woon-verkeer (ik kan nou eenmaal niet rustig aan doen, op de fiets dan, want op de 3zits lukt dat uitermate goed) heb ik er in de 3 weken die ik er nu voor heb (naast mijn fulltime baan en een huishouden) voor gekozen deze tijd met het OV te reizen zodat ik de energie dan in de werkzaamheden kan stoppen. Met als gevolg dat ik al dik anderhalve week geen fiets, laat staan een Quest heb aangeraakt en twee- a driewielergewijs dan ook niks te melden heb, behalve dat het al weer heel erg kriebelt. Ik kan niet wachten tot die ellendige vloer ligt. Het valt qua hoeveelheid werk wel mee maar je hebt doordeweeks maar een paar uurtjes, en na het slopen komen tussen de klussen door de wachttijden. Eer je egaliseert moet je voorstrijkmiddel op de ondergrond smeren, en dat moet dan tig uur drogen, dan egaliseren, en alles in 1 keer anders weer voorstrijken en wachten, gietmortel voor een superstrakke afwerklaag, ook wachten, tegelen, wachten, voegen, wachten, kitten en dan na nog een dag wachten kan ik eindelijk de douchehoek weer terugplaatsen en op mijn lauweren gaan liggen fietsen . . .

Mijn favoriete fietspomp nu in de aanbieding!!

Nu eens niks over de Quest belevenissen, maar een gratis tip voor heel fietsend Nederland, maar vooral voor de wielrijders die houden van een netjes en exact op druk gebrachte band onder hun vervoermiddel. Heb je een Bike-Totaal filiaal in je buurt dan is dat boffen, want daar hebben ze nu een perfecte edoch goed betaalbare fietspomp in de aanbieding. Ik kan het weten, ik heb 'm zelf nu zo'n anderhalf jaar en ik kan er alleen maar de loftrompet over steken. Hij doet zijn werk al die tijd probleemloos, kost niet veel kracht, roest niet, toont de druk netjes en past inderdaad op alle soorten ventielen. Er staat dan wel biketotaal-nl op maar dat mag de pret niet drukken. Want ik heb niks met Bike-totaal, onze locale BT is een nurks en norsig type dat me altijd veel te dure spullen probeert aan te smeren terwijl ik zelf precies weet wat ik wil en wat dat moet kosten. Dezelfde spullen zijn bij BT vaak duurder dan 'elders' maar dat gaat niet op wanneer je deze pomp met eigenlijk een ongekende prijs prestatieverhouding daar aanschaft tijdens de aanbiedingsperiode. Normaal 25 euries, nu maar 11. En iedere Euro keihard waard! Ik moet wel melden dat dit mijn 'thuispomp' is want hij is iets te robuust om in de Quest mee te nemen voor het betere pompwerk onderweg. Maar als 'ie toch niet mee hoeft mag 'ie best robuust wezen dunkt mij, vandaar deze gratis tip. In de locale folder omschreven als "Hogedrukpomp voor Hollands, Frans en autoventiel, pompt tot 11 Bar en heeft een duidelijke manometer". Geen woord van gelogen! Geen loze marketingpraat zoals we gewend zijn. Deze pomp is niet voor deze prijs op internet te vinden,(wel voor de volle mep) maar staat in de folder zoals deze locaal door de filialen hier worden verspreid, dus ik weet niet eens zeker of deze pomp in heel Nederland hetzelfde kost. Hij ziet er in ieder geval zo uit, met een toepasselijke oranje EK voetbalachtergrond, ook gezellig.

Stink er niet in!

Deze keer weinig over mijn belevenissen met de Quest, allen zaterdag een rondje Alblasserwaard, even langs de molens in Kinderdijk, want ik blijf dat toch heel mooi vinden en ik vind dat een kleine moeite vergeleken bij sommige toeristen die de halve wereld afreizen om in Kinderdijk het erfgoed te komen aanschouwen. Ik kan daar blogs over volschrijven maar dat komt nog wel een keer.

Dit gaat over een voorbeeld van de policy die grootwinkelbedrijven hanteren bij het verlenen van garantie. Mijn jongste zoon heeft een Nikon D3100 en daar is hij reuze zuinig op. Dus wie of wat schetst onze verbazing toen het voorste beweegbare deel van het 'standaard' objectief opeens deels los bleek te zitten en ratelde bij het automatisch focussen. De kids wisten van niks dus ik ging met de lens terug naar de leverancier, Saturn op het Zuidplein. Allervriendelijkst werden we te woord gestaan, de lens werd ingenomen en we kregen een bewijsje dat we de lens hadden ingeleverd, met een omschrijving van de klachten. We zouden bericht krijgen. Inderdaad, een paar dagen later was er een papieren brief, waarin we een aantal kantjes a-4 aantroffen die ons 'onomstotelijk' duidelijk moesten maken dat het onze schuld was, er was geen twijfel mogelijk, dat het kwam door stoot, duw- of whatever krachten waardoor de lens stuk zou zijn gegaan. Ik nogmaals een hartig woordje met de kinderen gewisseld maar zij hadden het in ieder geval niet gedaan. Dus waar haalt Saturn die overtuiging vandaan? In de envelop ook een antwoordkaartje met 3 opties: ik wil de lens gerepareerd terug (wat 2 keer zo duur was als een nieuw objectief) ik kon de onderzoekskosten betalen en dan kreeg ik de lens ongerepareerd terug of ik kon 'zonder verdere kosten van de lens afstand doen'. Alle drie keuzes van niks want we hadden de lens alleen op een normale manier gebruikt, bewaard in een cameratas, nooit gestoten of laten vallen, in de 8 maanden dat we 'm hebben. Dus ik heb maar een brief geschreven dat we de camera alleen normaal gebruikt hadden en dat het dus aan de deugdelijkheid van de camera lag. En dat het belachelijk was dat ik zonder ervoor gewaarschuwd te zijn al sowieso aan 33 euro onderzoekskosten vastzat. Okee, ik kon daarom de lens gratis maar ongerepareerd terugkrijgen. Daar ging ik niet op in. Anderhalve week later weer een brief waarin deze keer ook foto's, waaruit we op hadden moeten kunnen maken dat het toch echt onze schuld was en 'er was geen twijfel mogelijk'. Weer de a-4 tjes waarop allerlei voorbeelden van hoe de schade ontstaan zou kunnen zijn: Door te rennen haalt u nog net de lift maar uw tas raakt daarbij de liftdeur, of uw koffer zit zo vol dat u kracht uit moet oefenen om deze te sluiten etc. Mooie fantasieën. Wederom heb ik teruggeschreven, dit keer dat de foto's mij er niet van overtuigden maar eerder dat de kleine kunststof ringetjes die het euvel blijkbaar veroorzaakten er op de foto's wel heel fragiel uitzagen en dat ik me dus heel goed kon voorstellen dat dat stuk ging tijdens 'normaal gebruik' en dat ik hun foto's nou niet direct als bewijs zag dat IK de schade zelf veroorzaakt zou hebben. Ten 3e male ontvingen we de standaard a-4'tjes met de standaard verhalen over het mogelijke ontstaan van de schade. Maar met het inleveren van de lens was er ook een ander trajectje gestart, dat van de technische dienst die meldde dat we nou toch snel dat keuzebriefje op moesten sturen want anders zou het 'object' ongerepareerd retour worden gestuurd. Ach dacht ik, dan moet dat maar dan hebben we de lens in ieder geval weer terug en ga ik daarna de strijd nog verder aan met een beroep op de garantie. Dus gisteren weer naar de 'klantenservice' alwaar we de lens kosteloos in ontvangst konden nemen. Maar wat me direct opviel is dat op de bon die ik voor 'n neus kreeg stond dat de lens 'GEREPAREERD' retour was gekomen. En inderdaad, thuisgekomen bleek het objectief weer ouderwets dienst te doen. Merkwaardig en verrassend, maar misschien wel logisch. Als de techneut de zaak open heeft en de oorzaak is bekend en een vervangend onderdeel kost geen vermogen is het veel logischer die reparatie dan gelijk maar uit te voeren dan de zaak open te laten liggen tot beslecht is wie de rekening mag betalen. En dan stuur je je klant een schokkend relaas met de melding dat de klant toch echt zelf mag betalen. Veel mensen zullen bij de eerste brief al denken "jammer, dan betaal ik maar". En degen die niet direct overstag gaat zal wellicht na de 2e brief ook 'breken' en betalen. En als je dan nog je rug recht hebt en het aandurft de Saturn garantiepolicy te weerstaan, nou dan bof je misschien wel en kost de reparatie noppes. Dus laat je niet overdonderen met allerlei verhalen over hoe het is gekomen, maar volhard in het juiste. Heb geen haast, eis je object terug en met een beetje geluk is de reparatie uitgevoerd...

Naar Zeist en Parijs

De laatste weken staan in het teken van rechtop op een bukker met loopsnelheid van a (Parijs) naar b (Rotterdam) oefenen. Ik ga naar m'n werk ook op een stadsfiets. Om daar nog even aan te ontsnappen en lekker te liggen en flink op te schieten, ben ik voor de verandering bij m'n broer in Zeist koffie gaan drinken. Ik heb bij Ridderkerk het pontje genomen, daar waar veel toeristen oversteken die het 19 stuks tellende windmolenpark bij Kinderdijk gaan bezoeken. Daar vaart dit pontje een driehoek en in Krimpen aan de Lek ging ik van boord. Een cruise gemaakt met een luxe schip, voor 1,50 Euro. In Krimpen was het halve dorp opgebroken, net als de vorige keer dat ik er was. Joost mag weten waarom dit jaren moet duren maar van het fietspad, dat de Fietsersbond me adviseerde is de eerste 5 kilometer verdwenen, bagger geworden. Dus na wat heen en weer klooien hervond ik de geplande GPS route en toe begon het grote genieten want de route dwars (of diagonaal meer) door de Krimpenerwaard naar IJsselstein is een groene, landelijke, veelal autoluw geheel, een eldorado voor rustzoekers. Dus daar heb ik werkelijk genoten van de natuur, het zonnetje en het fietsen. Daar aangekomen hebben we gezellig bijgepraat, samen boodschappen gedaan en gegeten en de Roze trui een etappe zien rijden. Daarna nog wat detectives en heerlijk snurken. De volgende mogen na een stevig ontbijt weer op de terugweg, deze keer over de Algera- en van Brienenoordbrug, omdat ik twijfelde of de pont op zondag wel vaart rond de tijd dat ik over wil. Bleek maar 2 kilometer verder te zijn dan via de pont, en natuurlijk met wat meer klimmen en dalen. Maar dit was een heerlijk weekendje, vanaf nu is het tot en met Pinksteren alleen maar bukkeren en langzaamaan.

Ik heb de hele route uit Parijs in de GPS gezet, want een paar weken terug tijdens het oefenweekend reden we een paar keer verkeerd, en dat is heel erg frustrerend voor de lopers, en dat kwam volgens mij door de papieren routekaarten die je in kou, wind, regen en duisternis moet zien te volgen terwijl je de loper moed inspreekt, 'uit de wind' houdt en ten slotte ook nog de gewenste snelheid aanhoud. Gisteren even een stukje geprobeerd, in de felle zon is het geheel goed af te lezen, en in het donker ook (in een tunneltje even geprobeerd) dus ik hoop dat we wat voordeel hebben van het gebruik van de Garmin Oregon. Ik zoek eigenlijk nog een goede houder voor de Oregon op het fietsstuur, maar de standaard oplossing die Garmin zelf verkoopt schijnt but te zijn.

Top wafels

Gisteren stond de Stroopwafeltocht op de agenda. En omdat het weer toch wel heel erg meewerkte en ik er de afgelopen dagen een beetje naar uit keek, ben ik lekker op pad gegaan via de vooraf met hulp van Fietsersbond.nl vastgestelde route. Het zonnetje scheen er flink op los, zodanig dat ik aan het einde van de dag zelfs een kleurtje had opgelopen. Maar er stond een fris dun windje dus ik ben in mijn fietsshirt met korte mouwtjes maar dan wel onder de schuimkap vertrokken en aldus richting de Waag in het nog immer schilderachtige Gouda gereden. Ik was daar netjes op tijd, genoeg ruimte om een rondje rond het oude stadhuis op de markt te maken, gezellig druk want er was een soort markt gaande. Even de clicker onder m'n linkerschoen vastgedraaid met de multitool, want deze werkt zich blijkbaar los. Heb ik die dag nog een keer moeten doen, deze keer wat meer kracht gezet bij het vastdraaien. Ook even wat tourists te woord moeten staan, die Fransen beginnen altijd direct over de moteur, (Oui, c 'est moi) maar wel grappig, al die belangstelling. Op dat moment gaf Bram acte de presence met zijn Quest, en er waren er nog 3, allemaal geel, van Marcel, Jules en Elly, en een flink aantal open liggers, twee roeiers en wat tandems, zo'n 26 mens, al met al een flinke opkomst.

Direct werden de verrassingen rondgedeeld en na wat groepsfoto's gingen we op pad.

Een mooie tocht, rustig aan gereden, ook goed voor de sociale contacten, tussenstop bij fort Wierickerschans bij Bodegraven, (Helaas niet bij Brouwerij de Molen in Bodegraven, waar we wel langs kwamen, en waar ik wel vaker een stoppie maak vanwege hun superbieren) alwaar koffie met appelgebak gretig aftrek vond, en erna wederom vervolgd, door leuke plaatsjes maar ook door Gouda, wat een aardige fietsstad is voor zover ik heb kunnen vaststellen. Veel autoluw maar ook wel veel opgebroken. Het eindpunt van de route was verrassenderwijs niet de Waag waar we gestart waren maar het woonadres van de organisators die niets dan lof verdienen voor dit grandioze initiatief en de vlekkeloze organisatie, en het hield maar niet op, want we werden ook nog uitgenodigd voor een drankje. Aangezien ik nog een 30 km voor de boeg had, en de route de stad uit me niet helder voor de geest stond ben ik met Bram meegereden naar de Markt vanwaar ik mijn heenroute weer op kon pikken en aldus nog even de pedaaltjes flink heb laten tollen om thuis moe maar voldaan languit te gaan op de bank. Zo hoort een dag van een VM-er eruit te zien. Toppie.

De garagedeur

Toen ik een aantal jaar geleden dit huis kocht, ik fietste wel naar m'n werk maar gewoon bukkend, een VM kwam pas later in het vizier, kwam de vorige eigenaar bij de oplevering met een oude schoenendoos met wat losse onderdelen, draadjes en wat papieren naar me toe en zei "dit hoort nog bij de garage". Ik had geen idee, maar heb de doos aangepakt in de veronderstelling dat de spullen te maken hadden met de garagedeur ofzo. Toen we in huis klaar waren met klussen en de garage nog een beetje opknapten voordat we deze gingen inruimen met gereedschap en overgebleven bouwmaterialen bleek de vorige eigenaar een poging te hebben ondernomen om een elektrische garagedeuropener aan te brengen. Dat aanbrengen was wel gelukt, maar dan het apparaat ook aan de praat krijgen niet, vandaar die schoenendoos met overgebleven onderdelen. Destijds stond het verhuizen voor de deur en toen dat achter de rug was waren er nog zat klussen te doen en dus raakte deze optie een beetje buiten beeld. Later, tijdens winterse buien enzo leek het me toch wel heel aangenaam om lekker comfortabel vanuit 'binnenshuis' te kunnen vertrekken. Ik had dat voordeel al op m'n werk, er is daar een plekje voor me binnen, achter de automatische deur, tussen de geparkeerde company cars dus dat leek me wel wat. En dan 's middags terug, vanuit de Quest tijdig op de schakelaar drukken zodat je, eigenlijk zoals Batman vroeger de warme droge veilige grot binnenreed, de Quest opbergt.

En omdat vanochtend de dag wat druilerig begon, hetgeen me vaak de lust tot tochten maken ontneemt, dacht ik dit apparaat, en dan met name hoever de montage eigenlijk gevorderd was, dan maar eens te gaan bekijken. De handleiding was nog compleet dus die heb ik eerst effe doorgekeken, en vervolgens aan de slag met de situatie in de praktijk in de garage. Ik moest hier en daar nog wat aansluiten en een boutje plaatsen, wat contactjes verschuiven en een batterij in de afstandbediening doen maar toen kwam er gelukkig al wat beweging in. Het is een redelijk simpele constructie : een electromotor met een kettingwieltje beweegt via een lange fietsketting (handig, kom je vaker tegen) een soort 'kat' heen en weer door een goot boven de garagedeur en deze kat is met een arm verbonden aan de bovenkant van de (kantel)deur. Rijdt de kat naar de uitgang toe dan gaat de deur dicht, rijdt íe er vanaf dan sleurt íe de deur mee en de garage opent zicht. Wat het handig maakt is de elektronica met beveiliging voor obstakels en deze moet uiteraard alleen opendoen voor de juiste afstandbediening, dat moet alleen nog even bewezen worden. Maar afgezien van dat laatste is de elektronica perfect in orde, alhoewel de kracht van de motor wat tegenvalt, wat de deur gaat niet helemaal open. Wel iets verder dan op de van ene www geleende foto. Maar ach, de Quest plus passagier passen daar ruimschoots onderdoor dus een kniesoor die daarop let, ik ga met koud en/of nat weer voortaan met een glimlach op het gelaat eropuit. Wat tot nu toe was : eerst warm aankleden, dan naar buiten de kou in, garage openpielen, spullen laden, Quest naar buiten, garagedeur dichtdoen, warme kleding weer uit, bibberrrr, de Quest in, kapje erop en dan alsnog natgeregend en verkleumd vertrekken wordt nu : even een oude doch warme jas aan, deur uit, via de loopdeur snel de garage in, jas weer uit, Quest in, schuimkap er op en dan pas echt de nattigheid en de kou in, en dat alles met een afstandbediening. Einde dag: omgekeerde volgorde, en dan is het voordeel zelfs groter want meestal is het dan wel minder koud maar dan ben je bezweten en is het trotseren der Hollandsche elementen zo mogelijk nog erger.

ZIT-Training

Jawel, ik ben er nog, maar wel drukdrukdruk. Een bezig baasje, want ik ga voor ons Roparunteam de lopers begeleiden tijdens de Roparun, vroeger van Parijs naar Rotterdam, tegenwoordig andersom, want de Coolsingel afsluiten doen ze makkelijker dan de Champs Elysees. En de 'grandioze intocht' is dichter bij huis natuurlijk leuker want beter bezocht door vrienden, kennissen en collegae. Maar hoe werkt dat dan: nou je moet het niet hebben van je fietsvermogen want hard ga je niet vaak, een loper loopt op dat soort afstanden (560 KM met z'n 8-en) een kilometer of 11 tot 14 per uur, met 2 hele handen in je neus bij te houden. Nee, het gaat om het zitvlees en je koubestendigheid want het was afgelopen weekend bijzonder koud en vroeg. De Roparun is een estafetterun die met 2 teams gelopen wordt, om de beurt een uur of 6 of iets van 60 a 70 KM. Tijdens het lopen van het ene team heeft het andere team tijd om te eten, te douchen en te slapen. De lopers lopen om de beurt een kilometer, de fietsers fietsen 4 van die 6 uur. 2 uur ben je chauffeur van het begeleidingsvoertuig, 2 uur voorfietser voor de loper, en 2 uur erachter, en dat is om te navigeren en de loper te beschermen tegen het overige verkeer. Want in Frankrijk en België (en hier trouwens ook best nog vaak) zijn de wegen zelden voorzien van fietspaden en verlichting dus je loopt soms gewoon op de weg, en als het pikkedonker is ben je een potentieel slachtoffer. Tuurlijk worden vaak autoluwe wegen opgezocht maar een garantie daarop heb je zeker niet. Vandaar de goed verlichte fietsers en de verlichte hesjes. Om te wennen aan de gang van zaken zijn we dit weekend ten zuiden van Antwerpen gestart, en dan met de twee teams los van elkaar, met een half uur ertussen ofzo, zodat je elkaar niet in de weg zit.

Toen 60 km gedaan, naar een hotel halverwege, daar inderdaad maar een uur of 5 geslapen en toen weer verder 60 km richting Rotterdam, via de officiële route, dan leer je die ook vast kennen. En aangezien het de afgelopen weken net herfst is met temperaturen van een graadje of 5 a 6 en regen en wind werd er heel veel gevraagd van je kacheltje, want je voeten vallen er op een gegeven moment bijna af. Ach, we hebben het er voor over, de fondsen die we zodoende scoren worden ingezet om het leven wat terminale patiënten nog rest zoveel mogelijk te veraangenamen dus ik doe het graag. Helaas staat in de reglementen dat een fiets op meer dan 2 wielen niet is toegestaan, en een Quest zou sowieso alleen handig zijn als ik er zelf in blijf fietsen, maar dat hou ik niet vol, een uurtje of 45, en een ligger op 2 wielen is ook niet geschikt als je voor de zichtbaarheid meefietst dus het wordt een ouderwetse bukker. En om zitvlees te kweken, zadelpijn is niet fijn, en mij ook vreemd sinds ik de Quest heb, berij ik de bukker nu dagelijks en rek ik het zadelgevoel door des avonds op een home-trainer voor de tv te 'zitten'. Raar verhaal, ik doe zit-training..