De garagedeur

Toen ik een aantal jaar geleden dit huis kocht, ik fietste wel naar m'n werk maar gewoon bukkend, een VM kwam pas later in het vizier, kwam de vorige eigenaar bij de oplevering met een oude schoenendoos met wat losse onderdelen, draadjes en wat papieren naar me toe en zei "dit hoort nog bij de garage". Ik had geen idee, maar heb de doos aangepakt in de veronderstelling dat de spullen te maken hadden met de garagedeur ofzo. Toen we in huis klaar waren met klussen en de garage nog een beetje opknapten voordat we deze gingen inruimen met gereedschap en overgebleven bouwmaterialen bleek de vorige eigenaar een poging te hebben ondernomen om een elektrische garagedeuropener aan te brengen. Dat aanbrengen was wel gelukt, maar dan het apparaat ook aan de praat krijgen niet, vandaar die schoenendoos met overgebleven onderdelen. Destijds stond het verhuizen voor de deur en toen dat achter de rug was waren er nog zat klussen te doen en dus raakte deze optie een beetje buiten beeld. Later, tijdens winterse buien enzo leek het me toch wel heel aangenaam om lekker comfortabel vanuit 'binnenshuis' te kunnen vertrekken. Ik had dat voordeel al op m'n werk, er is daar een plekje voor me binnen, achter de automatische deur, tussen de geparkeerde company cars dus dat leek me wel wat. En dan 's middags terug, vanuit de Quest tijdig op de schakelaar drukken zodat je, eigenlijk zoals Batman vroeger de warme droge veilige grot binnenreed, de Quest opbergt.

En omdat vanochtend de dag wat druilerig begon, hetgeen me vaak de lust tot tochten maken ontneemt, dacht ik dit apparaat, en dan met name hoever de montage eigenlijk gevorderd was, dan maar eens te gaan bekijken. De handleiding was nog compleet dus die heb ik eerst effe doorgekeken, en vervolgens aan de slag met de situatie in de praktijk in de garage. Ik moest hier en daar nog wat aansluiten en een boutje plaatsen, wat contactjes verschuiven en een batterij in de afstandbediening doen maar toen kwam er gelukkig al wat beweging in. Het is een redelijk simpele constructie : een electromotor met een kettingwieltje beweegt via een lange fietsketting (handig, kom je vaker tegen) een soort 'kat' heen en weer door een goot boven de garagedeur en deze kat is met een arm verbonden aan de bovenkant van de (kantel)deur. Rijdt de kat naar de uitgang toe dan gaat de deur dicht, rijdt íe er vanaf dan sleurt íe de deur mee en de garage opent zicht. Wat het handig maakt is de elektronica met beveiliging voor obstakels en deze moet uiteraard alleen opendoen voor de juiste afstandbediening, dat moet alleen nog even bewezen worden. Maar afgezien van dat laatste is de elektronica perfect in orde, alhoewel de kracht van de motor wat tegenvalt, wat de deur gaat niet helemaal open. Wel iets verder dan op de van ene www geleende foto. Maar ach, de Quest plus passagier passen daar ruimschoots onderdoor dus een kniesoor die daarop let, ik ga met koud en/of nat weer voortaan met een glimlach op het gelaat eropuit. Wat tot nu toe was : eerst warm aankleden, dan naar buiten de kou in, garage openpielen, spullen laden, Quest naar buiten, garagedeur dichtdoen, warme kleding weer uit, bibberrrr, de Quest in, kapje erop en dan alsnog natgeregend en verkleumd vertrekken wordt nu : even een oude doch warme jas aan, deur uit, via de loopdeur snel de garage in, jas weer uit, Quest in, schuimkap er op en dan pas echt de nattigheid en de kou in, en dat alles met een afstandbediening. Einde dag: omgekeerde volgorde, en dan is het voordeel zelfs groter want meestal is het dan wel minder koud maar dan ben je bezweten en is het trotseren der Hollandsche elementen zo mogelijk nog erger.

ZIT-Training

Jawel, ik ben er nog, maar wel drukdrukdruk. Een bezig baasje, want ik ga voor ons Roparunteam de lopers begeleiden tijdens de Roparun, vroeger van Parijs naar Rotterdam, tegenwoordig andersom, want de Coolsingel afsluiten doen ze makkelijker dan de Champs Elysees. En de 'grandioze intocht' is dichter bij huis natuurlijk leuker want beter bezocht door vrienden, kennissen en collegae. Maar hoe werkt dat dan: nou je moet het niet hebben van je fietsvermogen want hard ga je niet vaak, een loper loopt op dat soort afstanden (560 KM met z'n 8-en) een kilometer of 11 tot 14 per uur, met 2 hele handen in je neus bij te houden. Nee, het gaat om het zitvlees en je koubestendigheid want het was afgelopen weekend bijzonder koud en vroeg. De Roparun is een estafetterun die met 2 teams gelopen wordt, om de beurt een uur of 6 of iets van 60 a 70 KM. Tijdens het lopen van het ene team heeft het andere team tijd om te eten, te douchen en te slapen. De lopers lopen om de beurt een kilometer, de fietsers fietsen 4 van die 6 uur. 2 uur ben je chauffeur van het begeleidingsvoertuig, 2 uur voorfietser voor de loper, en 2 uur erachter, en dat is om te navigeren en de loper te beschermen tegen het overige verkeer. Want in Frankrijk en België (en hier trouwens ook best nog vaak) zijn de wegen zelden voorzien van fietspaden en verlichting dus je loopt soms gewoon op de weg, en als het pikkedonker is ben je een potentieel slachtoffer. Tuurlijk worden vaak autoluwe wegen opgezocht maar een garantie daarop heb je zeker niet. Vandaar de goed verlichte fietsers en de verlichte hesjes. Om te wennen aan de gang van zaken zijn we dit weekend ten zuiden van Antwerpen gestart, en dan met de twee teams los van elkaar, met een half uur ertussen ofzo, zodat je elkaar niet in de weg zit.

Toen 60 km gedaan, naar een hotel halverwege, daar inderdaad maar een uur of 5 geslapen en toen weer verder 60 km richting Rotterdam, via de officiële route, dan leer je die ook vast kennen. En aangezien het de afgelopen weken net herfst is met temperaturen van een graadje of 5 a 6 en regen en wind werd er heel veel gevraagd van je kacheltje, want je voeten vallen er op een gegeven moment bijna af. Ach, we hebben het er voor over, de fondsen die we zodoende scoren worden ingezet om het leven wat terminale patiënten nog rest zoveel mogelijk te veraangenamen dus ik doe het graag. Helaas staat in de reglementen dat een fiets op meer dan 2 wielen niet is toegestaan, en een Quest zou sowieso alleen handig zijn als ik er zelf in blijf fietsen, maar dat hou ik niet vol, een uurtje of 45, en een ligger op 2 wielen is ook niet geschikt als je voor de zichtbaarheid meefietst dus het wordt een ouderwetse bukker. En om zitvlees te kweken, zadelpijn is niet fijn, en mij ook vreemd sinds ik de Quest heb, berij ik de bukker nu dagelijks en rek ik het zadelgevoel door des avonds op een home-trainer voor de tv te 'zitten'. Raar verhaal, ik doe zit-training..

Stuntels

Eind vorige week heb ik de Quest ontmanteld. Na de schade door de crash van enige weken geleden heb ik de fiets effe aan de kant gezet. Het weer speelt daarin een grote rol. Niet meer zo heel koud, zonnig en droog hebben me doen besluiten dan maar voor de bukker te kiezen, sowieso de beste keuze voor mijn woonwerktraject, grotendeels door de stad. En dat is als het weer beter wordt geen pretje want veel forenzen die met beter weer de fiets weer eens pakken na zijn winterslaap zijn net als veel motorrijders in het voorjaar stuntels op de weg. Dat van die motorrijders heb ik niet zelf bedacht. Dat stond in een van de gratis ochtendkranten van de afgelopen week. Maar daarom, en omdat het drukkere fietsersseizoen dus is gestart, ook te merken aan de file van fietsers wachtend bij de roltrappen van de fietstunnel bij de Maastunnel in Rotterdam, pak ik voorlopig de bukker. Weliswaar is het deze week weer wat frisser maar het vriest niet. En omdat ik die bukker gebruik en de Quest even kan(moet) missen heb ik besloten de Quest dan maar eens flink onder handen te nemen. Eigenlijk komt er geen eind aan het klussen aan m'n Quest, want voor mijn gevoel is de Quest net je eigen huis: het is nooit af, altijd is er wel iets te onderhouden of te verbeteren. Daar komt dan nu nog die schade bij, een reden om de top er maar weer 's af te halen, en ik pak dan gelijk maar de zaken aan die ik op de todolijst had staan. Shockrevisie, de voorvering was weer eens krakerig en olie erin druppelen had niet het gewenste effect en het gekraak gaat op langere tochten behoorlijk irriteren dus dat werd tijd.

En de achterbrug die al enige tijd wat speling vertoonde, wat bedrading die niet naar m'n zin was, de ophanging van de accu, de kabel aan m'n stuur waardoor deze op comfortabele afstand van je buik blijft 'hangen' was bijna door, het binnenlicht is al een tijdje stuk, ik wil wat speakertjes inbouwen die ik op mijn mp3 spelert kan aansluiten, en een richtingaangeefledje was sinds de crash uit het zicht verdwenen. Als de achterbrug eruit moet is het in het geval van mijn type Quest zo dat je een groot deel van de fiets moet ontmantelen: top eraf, achterwiel eruit, het grootste kettingwiel zit precies voor een bout die de as waarom de achterbrug beweegt op zijn plaats houdt dus de cassette moet van de tussenas af, en die zat heel erg vast, dat was niet gemakkelijk los te krijgen dus heb ik alle losse kransjes er vanaf gehaald en direct schoongemaakt. Om het achterwiel te kunnen verwijderen heb je wat speciaal gereedschap nodig: een imbusbit 14 mm met een onwijs lange arm en iets zachts wat je eronder kunt leggen om de druk te verdelen. Zie de foto's. Je moet die imbus in het freewheel links achterin doen, dan de 'arm' neerleggen en ondersteunen en dan het wiel met een enorme kracht proberen vooruit te draaien, om zodoende de as met linkse schroefdraad uit de ophangingsconstructie los te maken. Deze zit zo vast omdat deze met al je trapkracht is vastgedraaid.

Afgelopen zaterdag ben ik met die achterbrug in de auto naar Dronten afgereisd, samen met een maatje die ook hevig geïnteresseerd is in een Quest, en die nu nog enthousiaster is na zijn proefrit in de kleinere uitvoering. Die heeft wat hem betreft een paar voordelen, oa dat íe wat handelbaarder zal zijn bij het stallen, maar vooral dat zijn volwassen koters er geen van allen inpassen, want die zijn een kop groter dan hun vader. Na een tijdje bedienen van allerlei ingewikkelde apparatuur door Allert was de speling teruggebracht tot een acceptabel nivo en met allerlei onderdelen van mijn verlanglijst zijn we weer huiswaarts gereisd. De brug staat er weer in, recht en strak, de andere onderdelen zitten weer op hun plek dus nu moet ik de schade aan de top en de buitenkant nog herstellen maar die buitenkant heb ik niet zo'n haast mee. Mijn ervaring is inmiddels dat hoe mooier de fiets is hoe sneller ik er weer schade aan heb. De top heeft wel wat constructieve schade opgelopen, wat uitgescheurde bouten waarmee je de top aan de body schroeft en een heel stuk van de rand waarin die gaten zitten is losgekomen van de rest dus dat wordt repareren met epoxy en wat stukjes carbonvezeldoek, dat ik al sinds vorige reparaties en verstevigingen in huis had. Ach, je bent van de straat (zolang je Quest niet in orde is) ....

Enthousiast

Afgelopen week hoorde ik een hardlopende collega, die zeg maar als sport hardlopen heeft, vertellen over Micoach van Adidas.(http://www.adidas.com/nl/micoach). Het klonk zo interessant dat ik later even het naadje van de kous heb gevraagd. Micoach is een website en een app van Adidas en ook al heb je nog geen schoenveter van dat merk, dan nog kun je gratis en voor niks van deze faciliteiten gebruik maken. (dat is: als je toch al een computer, een internetverbinding en een smartphone (ter beschikking) hebt) Micoach is zoals het woord al zegt een persoonlijke coach die jouw bij je sportieve bezigheden kan begeleiden. Je kunt op de site trainingsschema's etc aanmaken en die gaan uitvoeren. Dan zet je zodra je start met sporten (vaak fietsen in ons geval) je app aan op je smartphone en dan krijg je vanuit die phone commentaar. Ik heb het zo ingesteld dat er om de paar kilometer wordt verteld wat de gemiddelde snelheid was maar er is veel meer mogelijk, want via gps wordt je snelheid bijgehouden, de hoogteverschilllen in je route, en op basis van je gegevens wordt het calorienverbruik ook berekend. Als je verder wilt gaan kan dat, je kunt er een hartslagmeter op aansluiten en dan via de (instelbare)coachstem horen of je tijdens je inspanningen al dan niet in de gewenste hartslagzone zit. Al de gegevens kunnen in de Smartphone worden opgeslagen en kun je syncen met de database waarin je prestaties worden bijgehouden. Zowel in de app als op de site kun je je prestaties, en grafieken maar ook je routes terugvinden. Het is goed te combineren met muziek van je gsm (je kunt de muziek mixen met de geluiden van de coach) maar of het samengaat met bijvoorbeeld navigatie weet ik niet, dat doe ik met mijn Oregon. Het gaat allemaal bijna vanzelf, slechts een paar tapjes op je scherm. Alleen het sporten moet je nog zelf doen maar dat deed je toch al.....

Gecrashed

't Is weer zover. Vanmorgen lag ik weer op het asfalt. Een dame van een jaar of 15 ging per fiets zonder omkijken of aangeven linksaf terwijl ik ze inhaalde en ik kon niet meer remmen, alleen sturen. Helaas zo scherp dat de Quest omrolde en op de linkerkant doorgleed. Geen gewonden, alleen leed... Ik mis wat vel van m'n elleboog, een schaafplek op m'n fietshelm (jawel!) en veel te weinig vrije tijd de komende weken want de schade is: veel krassen en gebarsten polyester waar de spiegel vastzit, en het steeltje van de linkerspielgel is half doorgesleten. Ik was @#$& net klaar...

Toppertje

De Sigma fietscomputer is een succes. In eerste instantie monteerde 'ie gemakkelijk, maar tijdens de eerste rit gaf 'ie al na 7,5 KM de pijp aan Maarten. Ik dacht dat nog op te kunnen lossen door de afstelling opnieuw te doen, om wat te proberen maar het is gewoon een kwestie van nieuwe CR2032 celletjes in de sensors (5 stuks voor een knaak bij Zeeman, Maxell, dus geen C-merk) en ze gaan als de brandweer(quest). Verder geen gezeur meer gehad en dus een aanrader voor ieder die zo'n geval wil gaan monteren: vervang eerst de batterijen. Er zit bij aankoop voor in de computer een nieuwe bij dus je hebt er 2 nodig.

Verder, nu met zeuren. Tegen de gemeente Rotterdam en Barendrecht en andere woonplaatsen hier in de omgeving. Behalve Zwijndrecht, want daar is het afgelopen jaar hard gewerkt aan de fietsersveiligheid. Men heeft, gloria in dinges enzo, in 1 keer in het hele dorp alle fietspaden op rotondes voorrang gegeven en bij meerder oversteekplaatsen het rode fietspad doorgetrokken dwars op het zwarte asfalt van de hoofdrijbaan. Wat daar dan dus opeens geen hoofdrijbaan meer is. Het fietspad is de hoofdrijbaan! Goed bezig. Alleen jammer dat iedere gemeente daar een eigen plasje over doet en dat lokaal op de eigen manier regelt. Ga je hier in de omgeving een rondje fietsen dan is het altijd weer een verrassing of je voorrang hebt of niet. Jammer, lastig en gevaarlijk. waarom niet landelijk 1 manier: overstekende fietsers hebben voorrang, desnoods af te dwingen met drempels of andere snelheidsremmende maatregelen voor snelverkeer. En handhaving, agenten..
En nu ik toch bezig ben: kap es met die haakse bochten in fietspaden, versmallingen waardoor je te veel op je stuurwerk moet letten en te weinig op het overige verkeer(lange foto, aanleg fietserschicane aan de Maasboulevard (of broken speed), ipv dat ze hier auto's laten afremmen, het is ten slotte zo'n (hele verkeerde) benzinepomp dus stoppen moeten ze toch), verkeerslichten die belachelijk lang op rood staan voor fietsers, detectielussen in het fietspad die het gewoon niet doen, op een knopje drukken als je bij het verkeerslicht aangekomen bent, fietsers af laten stappen (ook lange foto) als er weer er geklust wordt naast de 'hoofdrijbaan' en er dan dus maar weer een stuk fietspad moet worden opgeofferd want het heilige blik moet voort kunnen blijven razen. Wat hebben we hier eigenlijk voor bestuurders? Zo doen ze het in den Haag, (grote foto) kijk es hoe het ook kan. Zo, dat ben ik weer ff kwijt.

Gesigmatiseerd

Vanavond heb ik de Sigma fietscomputer in een peop en een zucht ingebouwd in mijn vintage Quest (van het begin van deze eeuw..)Ontzettend gemakkelijk ging dat. Gelukkig had ik genoeg tiewraps in huis want het setje was niet zo compleet als de Ikea meubelstukken die ik in mijn glansrijke meubelmakers carrière(als amateur) in elkaar heb geschroefd en geklikt want ik kwam een tiewrap te kort. Geen nood, de cadanssensor is uiteraard bedoeld voor een bukkert en niet voor de vierkante alu pijp die als een ruggengraat van achter tot voor door de Quest slingert en de boel stevigheid geeft of op z'n plek houdt. Met langere tiewraps was ook dat een fluitje van een stuiver(inflatie). Er zit een plakmagneetje bij met een opzetstuk zodat wanneer de ruimte tussen de cranck en de sensor te groot zou zijn door wellicht een enigzins afwijkende constructie van je fiets, dan kun je daar wat mee variëren. Ik heb dat opzetstuk niet nodig, daarmee kwam de cranck niet langs de door mijzelf zo creatief in elkaar geknutselde ophangbeugel van de vanuit de cockpit verstelbare koplamp. Erna ook nog een minitiewrap er doorheen en om de cranck en hupsakee, klaar.

De sensor aan het wiel was uiteraard wat meer werk maar ook dat viel reuze mee, de afstand tussen de sensor en het eenvoudig opklikbare spaakmagneetje komt, net als bij de cadanssensor, niet zo nauw. Makkie dus. En de computer zelf: een plakje klittenband op de achterkant geplakt en gewoon daar geplaatst waar de Cateye jaren zat. Als ik wil weten hoe hard ik nu wel weer ga kijk ik daar dus daar zit 'ie voorlopig, maar nu ik dit zit te tikken bedenk ik me dat de keuze uit mogelijke locaties voor de computer nu heel wat minder beperkt is, zo zonder kabeltje. De enige beperking is de maximale afstand tussen de zendertjes van de sensors en de ontvanger, dus de computer zelf. Dat zou volgens de bijgesloten handleiding maximaal 90 cm mogen zijn. Ach hij zit nou en doet het dus we zien wel. Hij kan zelfs aan de binnenkant van het vizier, ook geen licht meer nodig onder de kap. En de batterijtjes zouden het een jaar volhouden volgens het manual, dus dan ben ik weer aan de beurt, misschien wel eerder want wie weet hoe lang dit setje al op de plank ligt ?