De voorwielen van een Quest staan enigszins schuin met als gevolg dat - in mijn geval - de Kojaks niet precies in het midden van het loopvlak wegslijten, maar iets uit het midden. Je zou zelfs eerder verwachten dat het nog wat lichter gaat lopen dan je gewend was want alle kwaliteiten van de band blijven hetzelfde alleen versmalt het deel wat contact heeft met de weg. En dat zou best kunnen alleen heb ik dat niet vast kunnen stellen. Want waar ik heilig van overtuigd was, is dat ik de banden na deze wisseltruc netjes op 5,5 a 6 bar had gebracht. Dit weekend was ik op bezoek bij goeie vriend Hans, ook een ligfietsrijder (o.a. Sinner trike) en Muenchenganger en die merkte terloops op dat er wel wat bijkon in de achterband. Maar op dat moment drong dat even niet tot me door omdat ik zelf een heel ander verhaal aan het ophangen was. 
Later schoot me zijn opmerking weer te binnen en inderdaad, de spanning was rondom lager dan de manometer kon aangeven, dus minder dan 1, dus heb ik als een speer alle bandjes flink onder druk gezet. En inderdaad, ik ga weer als de spreekwoordelijke brandweer (vind ik zelf) en ik kan nu weer een groepje gewone racefietsers voorbijrijden zonder buitengewone inspanningen. Heerlijk, eindelijk bevrijd van het idee dat ik tijdens het sleutelen ergens iets niet helemaal jofel terug in elkaar had gezet wat me ervan kon weerhouden weer net zo soepel te gaan als voor het onderhoud.Over het sleutelen gesproken. Ik heb niet alle kogelkopjes vervangen en dat merk ik nu steeds beter want het rammelt nog dat het een lieve lust is. Dus dat wordt binnenkort dan nog maar weer een bestelling bij VM.nl en een paar uur sleutelen. Ik heb ook nog niet helemaal door hoe ik de kopjes tussen de dubbele bodem moet vervangen maar daar hoop ik binnenkort wel achter te komen.
Dit weekend een ritje naar Delft en een ritje naar den Briel, samen goed voor wat foto's en 115 KM.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten