Fietshelm

Ik lees links en rechts weer allerlei verhalen over fietshelmen. Mensen die zeggen niet meer te gaan fietsen als een helm verplicht zou zijn. Ik draag dagelijks mijn fietshelm op en neer naar Rotterdam, maar vooral omdat ik zo lekker achter het grote zelfgeknipte vizier kan schuilen voor de ijskoude zuidooster of de druppels uit die donkergrijze regenwolken. Als bijkomend voordeel heb ik dan ook nog iets op m'n hoofd dat schokabsorberend zou zijn. In mijn velonistentijd heb ik slechts 1 keer een koprol gemaakt terwijl ik in de Quest zat, en toen droeg ik mijn helm ook. Door de schuiver was de helm heel ver achterovergeschoven en kwam mijn gezicht zover bloot dat ik een snee in m'n neus opliep terwijl ik de snelheid eruit aan't halen was door met mijn aangezicht als remschoen de vers gespitte grond als remtrommel te gebruiken. Sindsdien betwijfel ik het nut van de fietshelm. Voor een Questeur dan, want met de bukker heb ik wel eens een klapper gemaakt waarbij mijn helm het bevroren asfalt gemeen hard raakte en me zo voor een -schudding behoedde. Maar eens, het is geen smoel. Vooral het oudere model racefietshelm, dat ik nog heb, staat eigenlijk tamelijk dom bovenop je hoofd, en biedt mijns inziens nauwelijks bescherming behalve als je met je hoofd vooruit ergens tegenaan zou komen, dus als je al bukkend en naar beneden kijkend tegen een obstakel zou rijden. Dat gebeurt lijkt me zelden, eerder knalt je hoofd zijdelings ergens tegenaan en dan heeft dat hulpstuk bovenop ook weinig nut. Echt nuttig zou een integraalhelm zijn maar daar zie ik niet direct hele hordes enthousiaste fietsers mee de weg op gaan. Ik heb zelf gekozen voor een ski/snowboardhelm die niet alleen aan de zijkanten wat extra bescherming biedt maar oook in de winter nog wat warmte geeft en waaraan een immens vizier hangt.
Ik denk dat je het gewoon aan de fietsers zelf moet overlaten. Ik ga 's zomers ook niet met een helm op fietsen, tenzij ik in een groepje met de racefiets op pad ga waarbij de snelheid en dus het risico soms best kan oplopen. Dat doet het trouwens ook als ik met 75 door een tunnel bler, en dan soms stilsta bij het feit dat ik geen gordel draag in de Quest, die je op je relatief veilige plek binnen de Quest zou houden als het misgaat en de mobiel om je heen houdt totdat je stilstaat.
Maar ik ben vooral blij dat ik zelf kan uitmaken of ik een helm op wil, afwegend of de voordelen opwegen tegen de nadelen, iedere rit opnieuw. Maar stoppen met fietsen als de helm verplicht wordt? Dat nooit..

Vorst Vorst

Dooien, dat doet het, en flink. Rond de middag was het nog vooral wit wat ik vanuit het raam op kantoor waarnam, een paar uur later was het een grauwe natte boel, maar wel boven nul. Ik ben geen schaatser, geen wintersporter maar meer een zonaanbidder, en daar heb ik de eerste week van februari van mogen genieten op Gran Canaria. De overgang heen was niet zo groot, toen ik hier vertrok was het (voor de horrorwinter ;-) nog een graad of 10 en toen ik daar aankwam een graad of 14, de gemiddelde minimumtemperatuur daar. De hele week lekker weer gehad, soms 25 graden, wat bewolking, wind maar heerlijk om wat te fietsen en rond te hangen. Plaatje gemaakt door HansvdM..

En toen weer terug, onze vlucht vertrok tegen de avond, daar overdag nog een graad of 25 en toen we hier ruim na middernacht op Schiphol aankwamen was het - 14: van korte broek naar hemd met trui en dikke winterjas, handschoenen en muts. Dat deed zeer. De auto was compleet dichtgevroren dus we zijn nog een kwartiertje aan het klooien geweest om de bagage erin te krijgen. Starten deed 'ie gelukkig prima dus we zijn best voorspoedig thuisgekomen, maar enorm wennen, eigenlijk heb ik het nog steeds koud. Met als gevolg dat ik mezelf er nog niet toe heb kunnen 'vermannen' om de Quest weer es uit de garage te halen en te gaan fietsen. Als je eenmaal op gang bent gaat het best maar voordat je zit ben je compleet doorgekleumd. Ik zal de automatische garagedeuropener maar eens in orde maken, die zit er al jaren op maar de vorige eigenaar van dit huis heeft 'm nooit aan de praat kunnen krijgen, en ik heb er nooit behoefte aan gehad, tot nu. In de garage brand de kachel! Dat is effe wat anders, dan kun je 's morgens geheel op temperatuur vertrekken, effe zwaaien met de AB, de deur uit en deur weer dicht, en 's middags zo zonder uit te stappen de warme garage in en de deur weer dicht voordat je uit je warme bakkie stapt. Maar ook de slechte fietspad-omstandigheden hielden me tegen, glad en koud is voor mij genoeg om niet al te graag de weg op te gaan. Dit geheel in tegenstelling tot de omstandigheden met de Oliebollentocht, dan maakt he me niet zo heel veel uit want daar groei je naar toe;-) Gelukkig lijkt het er nu op dat koning Winter (Vorst Vorst dus) een ander land bezoekt dus kan ik snel weer questen naar hartelust..

Zonnig en warm

Het spijt me dat ik het melden moet maar het is niet anders. Van fietsen met de Quest komt de komende anderhalve week niks. Ik offer me op en ga met een paar maatjes een weekje van het weer genieten op Gran Canaria, beetje bukfietsen langs de boulevard. Ach ja, ik doe het er maar mee. Enig dompertje op de vreugde van voorpret, is mijn eerste lekke band sinds ik de Quest heb. De vorige eigenaar had de toenmalige Kojaks van antiplatt tape voorzien en dat is me tot op heden prima bevallen. Ik bedoel het aantal lekke banden. Ik heb lang geleden hier al eens beschreven dat een Kojak compleet doorgesleten was zodat ik eigenlijk op het antilek tape reed maar zelfs toen nog geen lekke band, dus het werkt uitermate goed. Voor wat het voorkomen van lekkages betreft. Waar ik minder over te spreken ben is de enorme verhoging van de rolweerstand die dit spul teweegbrengt. De rolweerstandverhalen zoals deze her en der op de blogs te lezen zijn, ik trok me daar niks van aan want ik fiets voor m'n lol, niet voor de pure snelheid. Ik kom liever iedere rit een paar minuten later (maar wel zeker) aan dan dat ik regelmatig banden sta te vervangen en onderwijl een koutje vat. Maar deze week heb ik toch het verschil ervaren. De Perfect Moirree die mij de winter doorsleept, heeft geen of nauwelijks antilek en daar heb ik geen moeite mee, zolang íe het niet in z'n rubber haalt om lek te raken. Maar helaas, deze week was het wel zover en had een scherp voorwerp (ik weet niet eens wat het was, het was er al weer uit toen ik de buitenband checkte) de weg naar (en door) mijn buiten- en binnenband weten te vinden. Dus onderweg de fiets uit, jas aan, reservespullen uit de staart vissen, ah nog een jas, ook maar aan want het was erg fris, zo ruw vanonder het schuimkapje de koude vochtige wind in om in het duister een vieze natte reparatie uit te voeren. Bleh, dat doe ik niet graag, en het zal nooit m'n hobby worden. Maar ach, eigenlijk was het zo gepiept, en kon ik weer snel op weg. Wel een stuk minder zeker van m'n zaak want de reserveband is een halfsleetse Kojak die ook nog eens niet voorzien is van welke antileksubstantie dan ook, en met deze vochtige dagen zuigen fietsbanden allerlei scherpe voorwerpen aan, zo lijkt het. De Kojak is aardig bestand tegen scherps, maar alleen als íe nog vers is. Dus ik fiets niet op m'n gemak. Maar wat me wel opviel is dat ik zomaar een km of 5 harder ga terwijl ik me voor m'n gevoel niet meer inspan en dat is toch wel een lekker gevoel. Voor heb ik nog de Marathons + waarvan ik ook hoor dat ze een hoge rolweerstand hebben. Stel dat ik daar ook minder zwaarlopende bandjes zou hebben dan ga ik als een jekko. Zolang als het duurt. Helaas is mijn 2003 modelletje niet gebouwd op brede banden voor, dan kan ik alleen nog afslaan bij grote rotondes. En ik heb achter nog een klus, een hoop speling op de achterbrug want zelfs de huidige smalle edoch tijdelijke Kojak loopt soms aan, dus F-lites zitten er niet in. Waar blijven de smalle lichtlopende bandjes, en liefst van de soort die niet lek kan?

Nou, sterkte met de vorst, ik ben even weg.

Wat ze zeggen

Vandaag heerlijk van de zon en het frisse heldere weer genoten. Het was 1 graden toen ik vertrok om half tien. Ik had me nauwelijks voorbereid en was van plan een volkomen ongedwongen bakkie te gaan doen bij cafe de Krom, op zo'n 20 KM gaans. Dit cafe is op zaterdag en zondag het domein van de wielrenclubs uit de wijde omgeving, het is er steeds een komen en gaan van wielrenners en allemaal werken ze flink veel koffie met appelpunten met slagroom weg. Ik had geen zin in de kortste weg want dat is dus maar 20 KM dus ben ik afgebogen en heb een hernieuwd bezoek gebracht aan de molens van Kinderdijk. Maar voor ik daar aankwam heb ik eerst het nieuwe fietspad vanaf Alblasserdam over de dijk langs de rivier (tak) de Noord uitgeprobeerd. Nou, de delen die af zijn zijn prima te doen maar omdat er nog stukken ontbreken moet je soms haaks de parallele rijweg op om er enkele honderden meters weer haaks af te gaan om het volgende stuk pad te volgen. Als het helemaal klaar is (er zitten nog stukken tussen waar procedures voor lopen en andere stukken waar vervallen bedrijfsgebouwen staan die, zo schat ik, binnen afzienbare tijd zullen worden gesloopt)is het top, maar nu is het nog geen onverdeeld genoegen. Er is een tijdelijk gedeelte, dat is te smal en hobbelig, hopelijk gaat dat geen jaren duren zo. Enfin, erna tussen de molens door, die vandaag door een zojuist doorbrekend zonnetje in een apart flets ochtendlicht ten toon gesteld waren. Helaas had ik m'n camera onderin de tas zitten en vond ik het op dat moment te veel moeite. Na de molens volg ik vaak een soort kanaal, maar het kan ook een rivier zijn, dat het water uit de polder naar de molens vervoert, schat ik, en dat is een prachtig stuk natuur met een aardig fietspad, waar ze nu opeens met allerlei graafmachines de berm aan het opknappen zijn. Prima, maar het bord 'Fietsers afstappen' hadden de wegwerkers vrijdag laten staan. Ik heb me er niks van aan getrokken en terecht, er was helemaal geen reden voor afstapperij. Een vertrekkende gast bij het cafe kwam een paar minuten na z'n vertrek weer binnen in en zei 'Hee, je motor is van je zijspan afgevallen!' voordat 'ie definitief vertrok. Ja, zo kun je het ook zien, een zijspan zonder motorfiets. Hierna ben ik weer huiswaarts gekeerd, en heb onderweg nog veel racebukkers het schaamrood op de kaken bezorgd door ze ongenadig hard voorbij te zoeven. Goed voor mijn eigen welbevinden..

OBT pica's

Gelukkig heb ik het voor elkaar. Ik had van de baas een Iphone gekregen die ik voor m'n werk nodig heb maar ook prive mag gebruiken. Heel aardig, inderdaad. En daar heb ik de afgelopen weken wat mee gefotografeerd. Ook leuk, maar ik had wat moeite de foto's van de GSM op de pc te krijgen. Eind vorig jaar Itunes geinstalleerd maar zodra ik de telefoon op de pc aansloot direct een crash en een blauw scherm. Gates en Jobs gingen al nooit goed samen. Dus opladen met het meegeleverde stekkertje en niet via de USB aansluiting en na veel klooien heb ik de pics op m'n werk op de pc kunnen zetten. Vervolgens een stick meegenomen en uiteindelijk hier en nu. Dit zijn er een paar:

Sinds mijn terugkeer thuis van de OBT nog geen meter gefietst, mijn knie gun ik eerst genoeg rust. Komend weekend ga ik weer een stukje proberen en bouw het weer langzaam op. Er is ook nog wat te klussen, er loopt wat aan en het kabeltje waardoor je stuur een stukje van je af blijft hangen is gebroken. ik heb op de OBT rubber gekocht wat tussen top en body komt om de klankkast te onderbreken dus dat is ook een aardig klusje en ik moet de schokbrekers nu eens goed onder handen nemen want ze kraken en dat is een geluid wat je blijft achtervolgen en werkt op mijn zenuwen. Daar moet ik trouwens nog wat rubbertjes voor bestellen in Dronten. En wat me deze week te binnen schoot, gezien de elementen die deze week ongeremd tekeer denken te kunenn gaan, is een home trainer. Ik heb er 1, maar zo makkelijk als ik 6 uur in de Quest trap, zo moeilijk heb ik het al na 6 minuten op dat ding. Dus bedacht ik hoe je de Quest en het hometrainen kunt combineren, een oplossing in de richting van die van Wim Schermer, een experiment dat zo erbarmelijk eindigde in een in 20 minuten doorgesleten rol van de rollenbank die hij onder zijn achterwiel had gezet... Toch zoek ik het ook in die richting, maar dan met van die bokwielen, de starre broer van de zwenkwielen. Als je een constructie maakt in een bakje op deze manier dan zou dat toch moeten werken:

oliebollentocht 2011

Zoals ieder jaar is er deze week tussen Kerst en oudjaar wederom een Oliebollentocht verreden. Deze keer was er genoeg ruchtbaarheid aan gegeven om omroep Max wakker te krijgen, want Velomobielrijden kun je heel lang volhouden, de oudste deelnemer was dit jaar 75 jaar! Samen met wat streekgenoten ben ik dit jaar ook helemaal naar Schermerhorn gefietst, enkele reis zo'n 120 kilometer. Dat was dinsdag na Kerst, heb ik eerst nog een ochtend gewerkt, erna naar de verzamelplaats, bij Bram, alvast even koffie met appeltaart, blijkbaar het favoriete gebak van velomobilisten. We kwamen na een fietstocht van 5 uur, langs de Rotte, de Amstel en dwars door hartje Amsterdam aan. Mijn knie deed een beetje pijn, ik ben niet gewend aan zulke lange tochten. Het was al donker bij de sporthal waar de volgende dag de tocht zou starten. Deze was afgehuurd zodat deelnemers van ver de dag voor de tocht al konden blijven slapen en/of de dag na de tocht huiswaarts keren, de sporthal was een soort hotel. Dat bleek te kloppen, inclusief ontbijt. En goed geregeld, weliswaar 1 hele grote ruime kamer maar plaats zat voor iedereen. 's Avonds wat gebabbeld met medefietsers, biertje erbij, en in de onderdelen gegrasduind die Wim en Kees daar hadden uitgestald. Wim helpt de velomobieltechniek te innoveren, Kees heeft het velomobielbestand van Noord Holland in onderhoud. Er werden ook foto's en videos over VM tochten vertoond, best leuk met het commentaar van genoemde 2 heren erbij. Daarna de oordopjes in en proberen te slapen... De volgende morgen al vroeg ontbijt en daarna ging het gebeuren. Dinsdag nog lenteachtig weer, woensdag een snijdend koude en harde wind, en tegen als we na de tocht, de oliebollen en de snert weer op huis aan zouden gaan. Een imposant gezicht, het enorme aantal voertuigen, en vooral een waar kleurenspel. Ik heb heel veel respect voor Nico, de timmervakman die de houten QUEST heeft gemaakt. Om 11 uur gingen we in groep A van start en vanaf de eerste meters voelde ik m'n knie steken. Ik had nog een klein hoopje dat het vanzelf over zou gaan. Het tempo wisselt sterk in zo'n groet groep er daar kon ik maar matig mee mee. Na de koffiestop heb ik besloten me voor de rest van de tocht af te melden en de thuisploeg gemeld alvast richting thuis te gaan, ik had nog zo'n 130 km voor de boeg, ik moest de volgende dag weer werken en ik had geen zin om uit te vallen bij de 2e helft van de OBT of de die avond terugrijdende groep te belasten met mijn knieprobleem, of mezelf compleet te forceren. Op deze manier had ik nog een halve dag daglicht, ook handig als je alleen rijdt en de weg allen door de GPS weet te vinden, en qua tijd ook ruimte om mijn eigen tempo te rijden. Dat is eigenlijk heel prettig gelukt, achteraf viel de ellende mee, want bij flink doortrappen had ik geen last, wel steeds bij het optrekken na een stop of afremactie. Ik heb die afstand met een voor mij alleszins acceptabel gemiddelde van boven 25 KM/u en binnen 5 uur afgelegd, iets wat ik zonder die knie al okay zou hebben gevonden, want ik ben nu eenmaal nog niet zo'n doorgewinterde kilometervreter. De laatste kilometers, dwars door Rotterdam vielen me wel zwaar maar dat sluit ik dan af met mijn normale woonwerktochtje, dus dat fiets ik met 2 vingers in m'n neus. Wel heel goed opgelet dat ik onderweg ieder half uur dronk en ieder uur at, een tip van Hans van der Waal, die met ons meereed op de heenweg en ook al heel wat kilometertjes met diverse soorten velomobielen heeft afgelegd. Al met al 2 heel erg geslaagde dagen, waarin ik toch gedaan heb wat ik wilde, nl de obt rijden en zowel de heen - als terugweg ook met de fiets, en mede VM-ers ontmoeten. Dank aan de organisatie die deze dag volkomen vlekkeloos hebben georganiseerd. Ik hoop volgend jaar weer beter beslagen ten ijs te komen, om de progressie erin te houden. Vorig jaar met de auto heen en weer en alleen de OBT gefietst, dit jaar alles met de fiets, op een stukje OBT na en volgend jaar misschien wel alles, maar we moeten uiteraard afwachten welke VM helden er volgend jaar aan willen beginnen. Maar ik zou er graag bij zijn, hoe dan ook.

Doorzzzzzagen

De laatste voorbereidingen voor de OBT 2011, om de Kerst mee door te komen. Gisteren, eerste Kerstdag heb ik de top er nog maar es een keer vanaf gehaald. Deze was nog niet helemaal vastgezet sinds het laatste grote onderhoud en aangezien ik nu al een paar maanden rondrij met 6 van de 14 boutjes om de top op z'n plek te houden besloot ik dat dat wellicht helemaal niet zo veilig is en dus moest er toch iets gebeuren. En aangezien deze week de snelheidsmeter ijzerenheinig NUL bleef aangeven was er nog even werk aan de winkel.

Dus het plakbandje eraf en de 6 boutjes eruit, en aan de kant met die top. Heerlijk, de ruimte om de zaak even te stofzuigen, hier een daar de kabelloop etc. te controleren, even in het achteronder wat orde op zaken stellen en de op klinkerwegen zachtjes klapperende koplamp van een stukje zelfklevende stof te voorzien. Verder was er weinig niet in orde binnenin, dus erna ook even buitenom. Vies van onder, doe je niks aan behalve nu en dan een emmer sop, dus nu ook. Bandjes waren nog goed op spanning, maar de kabel van de snelheidsmeter was volkomen door. Niet doorgesleten maar ik den dat er een keer een tak ofzo is meegenomen met het bandje waardoor de kabel is gebroken. Hoe het ook zij, even het soldeerpistool erbij en een stuk krimpkous en nu werkt het weer. Ik heb denk ik zo 100 km gemist op de teller dus wel onthouden als ik de stand weer 's aan VM doorgeef.

Wieldoekje er weer op, de hele fiets afgenomen en in de autowas gezet dus morgen glimmend richting Schermerhorn, om daar de nacht door te brengen in de sporthal. Ik heb me geprobeerd voor te stellen hoe dat is, net alsof er bij een ramp een ontruiming ofzo is geweest in je woonwijk waardoor je met de hele straat ondergebracht wordt in een gemeentelijke 'opvang', alleen doen we het nu vrijwillig. Ik neem wel oordopjes mee, ik kan me voorstellen dat er nog lang doorgepraat wordt, dat er mensen hele wouden gaan liggen doorzzzzzzzagen en dat er veel te vroeg wordt opgestaan, en daar slaap ik slecht op. Verder moet je 2 dagen compleet self supporting zijn dus genoeg eten, drinken (3liter=3kilo-Camelbak), kleding en andere zaken zoals luchtbed en slaapzak, maar ook reserve onderdelen, gereedschap en de nodige gadgets zoals gsm, gps en camera. Verder een verzameling batterijen om al die gadgets en het licht op gang te houden die 12 uren, dus het totaal van de fiets gaat denk ik de 45 kilo wel naderen. Maar na deze kleine servicebeurt is de Quest er helemaal klaar voor. Ik ben benieuwd hoe ik er woensdagavond na 300 KM op terugkijk. Vorig jaar was ik een van de eersten met OBT-foto's op m'n blog want toen was ik een stuk minder sportief (met de auto), maar dat zal dit jaar niet lukken. Als ik thuiskom ben ik waarschijnlijk helemaal op, en ik doe er na vertrek in Schermerhorn minstens een uur of 5 over, ijs, weder en pech dienende. Als ik de weerberichten mag geloven (en ik hoop dat ze kloppen) hebben we de komende dagen niet te maken met extreem weer, zoals ijzige temperaturen, storm of overmatige neerslag. Of je zou de hoge temperaturen rond de Kerst 2011 als extreem moeten beschouwen...