Strava Club voor Velomobilisten

Een paar dagen geleden heb ik voor het eerst van Strava gehoord, en ik heb het gelijk maar gedownload op m'n Smartphone want ik probeer dat soort dingen graag uit. En ik blijk direct met het Strava virus te zijn besmet. Het daagt me uit, hier in de buurt zijn allerlei records die erom vragen te worden gebroken, in mijn geval door een VM-er. Je blijkt ook een club (of meer) op te kunnen richten, en dat heb ik dan ook gedaan: Velomobielclub Nederland, gelijk maar een landelijk geheel van gemaakt. En zonder ruchtbaarheid hebben we opeens 11 leden. Daarom heb ik besloten er maar een post aan te wijden, wie weet hoeveel velorijders er lol aan kunnen/willen beleven. Het leuke is dat je elkaar actief kunt volgen maar je kunt ook gewoon de club aanklikken en dan zie je de prestaties van de clubleden. Het voordeel hiervan is ook dat je steeds meer goed begaanbare routes krijgt en van de mede VM-ers niet alleen blogs kun lezen maar ook precies welke routes ze fietsen. Ik vind dat een toevoeging aan alle functionaliteit die we al hadden. Voordat Strava er was gebruikte ik Micoach, wat ook wel wat leuke voordeeltjes heeft, zoals een playlist, gesproken instructies en een pauze button, maar dat heeft helaas geen King cq Queen of the Mountain ranglijsten. Je kunt met Strava ook Rissen zonder dat er een tegenstander in de buurt is. Het kost allemaal niks, het schept geen verplichtingen en je bent vrij om lid te worden of dat weer in te trekken. Maar gezellig als je meedoet.

Charmante amazone

Quest 78 in het voorjaarszonnetje onder de palmen

Dit weekend best wel veel gefietst met de VM want het was behoorlijk lekker weer. En ik heb er een extra uitdaging bij, Strava. Dit is een app voor je smartphone waarmee je alerlei gegevens over je fietsprestaties vastlegt.  Hier in de buurt zijn best wel veel gebruikers want overal zijn er 'segments' met een top zoveel van de snelste fietsers op dat stuk, dus dat is volop uitdaging voor een Quest. Misschien niet helemaal eerlijk, met zo'n fantastische stroomlijn, maar ik doe het voor mezelf, niet voor de rest van de wereld. Op sommige segments staan topsnelheden tot over de 50 per uur, soms lijken de toptijden gescoord door het gebruik van een brommer of scooter, maar dat moet iedereen maar voor zichzelf weten. Uiteindelijk vormen die records wel de ultieme uitdaging want ik blijf het fietsend doen.

Die charmante amazone uit het kopje kwam ik tegen op een fietspad, het woord zegt het al, en ze was daar net even gestopt op een dammetje, toen haar paard mijn Quest in de smiezen kreeg. Helaas had de 800 kg van het paard geen boodschap aan de 40 kg (?) van de dame en trok een eigen plan, kataklop de verte in. Wel op dit fietspad en verderop in de berm ernaast. Ik kon mezelf niet wegtoveren dus ik reed er op gepaste afstand, langzaam achteraan, ik moest die kant op, afslaan kon daar niet en in omkeren had ik geen zin. Het paard keek regelmatig achterom en kwam enkele kilometers verder wat tot rust, de ontredderde berijdster juist niet. De berm was hier een 50 meter breed dus daar had het paard een goed heenkomen gezocht. Wat mij betreft was het gevaar geweken en ik vervolgde mijn weg. De charmante amazone viel uit haar rol, en gaf op niet mis te verstane manier en een volume dat op de vismarkt niet misstaat, aan mij een klootzak te vinden 'want haar paard sloeg op hol'. Ik heb alleen teruggeroepen 'wat doe je met zo'n paard dan op de openbare weg' maar dat was tegen het zere been want de verwensingen namen op een betreurenswaardige manier toe. Zowel in volume als in mate van belediging, en omdat ik geen zin had om op deze manier de discussie aan te gaan reed ik door en verdween ik gelukkig al snel uit het bereik van de uiterst krachtige stembanden. Helaas was haar besef van oorzaak en gevolg niet zover ontwikkeld als haar stembanden en haar scheldwoordenschat, anders had ze begrepen dat je, als je aan het verkeer deel wilt nemen toch minstens je 'voertuig' onder controle dient te hebben. Gaat het dan toch mis leg dan niet de schuld bij een ander die volkomen legitiem gebruik maakt van 's heeren wegen.

Ik zie dat Wim Schermer ook het vacuformen voor een VM kap heeft ontdekt, misschien wel geïnspireerd door mijn post daarover. Ik hoop dat hiermee ook de prijzen in een wat goedkoper segment zullen gaan vallen, want niet iedereen heeft het maximum over voor wat comfort. Een simpele vacukap met een vizier zou wat mij betreft iets van 175 euro ofzo moeten kosten, de grondstoffen zijn goedkoop en de productie vraagt minder handwerk. Helaas heeft de kap in deze vorm nog wel veel dezelfde nadelen als de carbon kap, o.a. dat 'ie beslaat, niet openscharniert en ook niet als veilige afsluiting te gebruiken is bij het parkeren op openbare gelegenheden. En als het regent wordt je uitzicht beperkt. Maar als 'ie stukken goedkoper is dan de huidige kappen stap je daar gemakkelijker overheen. Ondertussen ga ik gewoon door met het ontwikkelen van mijn vacuform project met als beoogd resultaat een betaalbare kap zonder veel nadelen.

Arts en Auto

Een goeie kennis maakte me opmerkzaam op de laatste uitgave van Arts en Auto, het magazine van 'n verzekeraar. Normaal gesproken een blaadje vol protserige, lompe en te grote leasebakken voor de medische wereld, die daar blijkbaar nog geld voor beschikbaar heeft. Maar hulde, de laatste uitgave ervan heet zowaar Arts en Fiets en staat vol met verhalen over fietsen in vele gedaanten. Reizen voor fietsers. BN-ers die fietsen, streken waar je met vakantie zou kunnen gaan fietsten en ook twee interviews met liggers, waaronder zelfs een Quest. Positieve berichten waarmee onze favoriete vervoermiddelen weer eens gunstig onder de aandacht worden gebracht.







De werkzaamheden voor de vacuum-vm-kap vorderen maar langzaam, het hoofdbestanddeel van de plug wordt gevormd door PUR schuim en dat was recentelijk weer negatief in het nieuws. Vandaar dat ik PUR alleen in de buitenlucht wens te gebruiken en daar heb ik graag niet te koud en droog weer bij. En daar hebben we de laatste maanden te weinig van gehad. Gelukkig is de lente nu echt doorgebroken, nog een nachtvorstje dit weekend en dan kunnen alle overwinterende potplanten weer naar buiten. Ik heb de Kojakjes al weer omgelegd en vol met wind kunnen we er weer volop opuit. Maar ja, dan schiet die kap ook weer niet op.

Vallen en opstaan

Ik heb het plan opgevat mijn eigen Velomobielkap te gaan maken, via het vacuum vormen van een verwarmde plaat doorzichtig kunststof. Ik ben nu de mal aan het maken.

Vandaag getracht een mooi rond lopend model van een deksel voor op het instapgat van de Quest te maken, door twee mdf dragers met de juiste ronding erin, te bedekken met hardboard, waarvan ik gelezen had dat dit na natmaken en een tijdje weken soepel genoeg zou zijn om deze ronding te kunnen maken. Nou, mooi niet, door de spanning samen met de verweking werden de nietjes om het board op de draagconstructie te fixeren, er doorheen getrokken en viel mijn mooie plan in duigen. Geen probleem, ik heb nog wat volgende mogelijkheden: een oude luxaflex met platte houten lammellen die ik na aanbrengen van plamuur in de juiste vorm boetseer, en er is ook nog zoiets als buigbaar mdf, dat aan 1 kant om de paar millimeter is ingezaagd en zodoende op de dragers geplooid kan worden. Of speciaal buigbaar Fuma triplex. Opties genoeg.

Comfortkap

Al een tijdje heb ik de wens een kap op de VM te kunnen zetten als de omstandigheden daarom vragen. Ik vind de VMO kappen heel mooi. En ik zie de voordelen. Zo'n kap is warmer, gewichtsarm, beschermt tegen elementen, biedt lagere luchtweerstand en meer veiligheid. Maar ik lees ook veel over de nadelen, zoals de kostbaarheid, het beslaan, de regen die het uitzicht verpest, gerammel, duur en de beperkte ruimte, het claustrofobisch effect. Verder vind ik dat het wel erg donker is onder de racekap, reden waarom er kappen met extra lichtgaten bestaan.Dan is er nog de Sinner kap, ook mooi, die vergelijkbaar is met de VMO kap, wel ruimer, maar ook nog kijkgaten heeft waar het soms inregent en doortocht. Van die dingen ja, waarbij de prijs 'm bij mij de das om doet. Dat kan misschien wel beter, zou ik zeggen, niet gehinderd door enige kennis omtrent, of ervaring met het produceren van een VM-kap. Tuurlijk, carbon is mooi, sterk en licht en de laatste twee eigenschappen zijn onmisbaar voor een racekap. Ik ben echter geen snelheidsduivel maar ga meer voor het comfort, dus mag het wel een paar ons meer wegen. De genoemde problemen zijn minder goede eigenschappen die ik wil proberen definitief te tackelen.

Daarom mijn verlanglijstje met eigenschappen waaraan een ideale VM-kap zou moeten voldoen:
- betaalbaar
- Goed uitzicht rondom, ook met regen of mist
- goede wasembestrijding, zonder ventilators oid, met vizier dat opengezet kan worden
- veilig
- afsluitbaar, met andere woorden als je de VM parkeert zou je de kap 'op slot' moeten kunnen doen, zodat niemand er voor de gein even in kruipt of iets wegneemt
- in z'n geheel openklapbaar zodat je niet hoeft te vrezen voor beschadigingen als de kap van je motorkap afglijdt
- pasvorm waardoor gebruik van een fietshelm ook mogelijk blijft
- stevige, handig bedienbare sluiting zodat de kap dichtblijft als je onverhoopt om gaat en/of gaat schuiven
- niet veel zwaarder dan de originele schuimkap + minivizier plus fietshelm
- strakke aansluiting op de Questbody maar wel achter een ventilatiemogelijkheid
- spat- en regen waterdicht, winddichtheid regelbaar
- UV- en krasbestendig
- duurzaam en stevig
- mooi
- lagere luchtweerstand ten opzichte van minivizier + schuimkap + fietshelm

Ik ga proberen voor mezelf zo'n kap te maken. Het wordt er 1 met een deels vlakke maar wel beweegbare voorruit met een handbediende ruitenwisser en een nacaduct voor de ontwaseming en beluchting. Ik ga proberen deze kap uit 1 stuk te vacuformen, m.u.v de voorruit. Uiteraard is dat niet mijn dagelijks werk dus dat gaat met vallen en opstaan. Ik ga zelf een mal maken met purschuim en dan afwerken met polyesterplamuur, en wil zelf een vacuform 'machine' bouwen. Ik hoop tegen het volgende herfstseizoen over een kap te kunnen beschikken die aan zoveel mogelijk wensen van het bovenstaande lijstje voldoet. En als die kap goed bevalt zijn er misschien meer liefhebbers. Ik zal hier regelmatig de ontwikkelingen bespreken.

OBT Nasleep

Sneeuw in het land. Hier ligt inmiddels 6 cm en het sneeuwt vandaag nog steeds. Fietsen met de Quest zou nog kunnen, want je gaat niet zo gemakkelijk onderuit, maar als ik niet perse hoef laat ik het liever zitten. Komt mooi uit, ik heb nog wat te herstellen na de onvolprezen oliebollentocht van eind vorig jaar, 2012. Onderweg van en naar Zwolle is het een en ander misgegaan en daar kan ik nu mooi aan sleutelen. Gelukkig heb ik geen tegenslag gehad waardoor ik niet meer verder kon met de Quest, dus dat was dan weer wel fijn. Maar er moeten toch wat reparaties gebeuren. Gisteren heb ik aan beide kanten de remtrommels geserviced, dat wil zeggen dat ik de voorwielen eruit heb gehaald. Daarna heb ik met een harde borstel en een stofzuiger de voorwielkasten opgeschoond. Ik kan er mooi een bloempot mee vullen, doe ik alleen niet want het is wel vervuilde straattroep natuurlijk. Daarna heb ik de remtrommels van los stof ontdaan en de asjes waarmee de remvoeringen bediend worden heb ik met gewone motorolie gesmeerd. Hier moet je zeer voorzichtig mee zijn, wat olie morsen op de remvoering en je kunt nieuwe gaan halen. Met een spuitbus kan ik niet precies genoeg doseren en alle moderne smeermiddeltjes van tegenwoordig, die houden het volgens mij helemaal niet zo lang gangbaar met deze koude, vaak natte en soms zoute omstandigheden. De laatste keer, nog niet eens zo lang geleden heb ik ze met een spuitbus gesmeerd en nu was links al zo stroef dat deze bleef hangen. Nou, dan moet je flink trappen om nog een enigzins redelijke kruissnelheid aan te kunnen houden. Maar ze zijn nu beiden weer lekker soepel. Omdat ik toch bezig was heb ik in beide remkabels een paar druppels olie laten vallen en wat heen en weer geschoven in de hoop dat dit de kabels dit seizoen verder ook goed soepel gaande zal houden. Verder heb ik de vering even gecheckt en de bovenste stang even ingeolied, zodat de roest niet kan toeslaan (zoals bij Erwin Cookie) en daarna de rubberen kous er weer zorgvuldig omheen, want onder buiten de Quest, ook in de wielkasten heerst er zeker in dit jaargetijde een agressieve omgeving voor de metalen en andere mechanische delen, dus enig preventief onderhoud is hier zeker geboden. Na deze actie nog wat vers vet op de kogelkopjes en dat varkentje is weer even gewassen. Maar als erfenis uit Zwolle heb ik nog wat euvels die ik moet verhelpen. Mijn remlicht heeft de geest gegeven, omdat ik er wat teveel spanning/stroom op heb gezet, neem ik aan. De normale stroomvoorziening was in eerst instantie de ouderwetse 6 V loodaccu zoals deze ooit met de Quest werd geleverd. Nadat ik mijn B&M ixon speed had gekocht en ingebouwd heb ik alles op de daarbijhorende accu aangesloten maar ik ben niet tevreden over hoe lang deze genoeg capaciteit biedt, dus ik heb zelf een andere accu gefabriekt met 1.2 volts C-batterijen erin die ik kan opladen. Met 5 cellen erin had ik precies 6 V, maar dat hield qua capaciteit niet over. Dus ik heb er een extra batterij ingedaan, en dan kom je op 7.2 V. Tot hier ging alles goed, maar van de zomer heb ik nog een setje van die batterijen bijgekocht en voor het afreizen naar Zwolle aan de oplader gelegd en ik vermoed dat deze 6 nieuwe cellen eerder in de buurt van 1,4 of 1,5 volt komen zodat het totaal 8,4 tot 9 Volt levert, en daar kon mijn remlicht niet tegen. Wel effetjes maar als de Quest op de handrem staat, blijft het remlicht branden en dus op zo'n moment is de zaak uitgefikt. Er is zelfs een gat in het rode glaasje gesmolten. Ik moet daar iets op verzinnen, of de spanning nou 4 of 8 volt is, het remlicht moet gewoon branden. En dan nog dit:

De ophangconstructie van mijn stoel is afgebroken. Ik ga Dronten maar 's bellen om te vragen hoe ik dat oplos. Maar ook zonder dit onderdeel kan ik de Quest gewoon gebruiken.

Giga appelen

voor de liefhebbers van de Big Apple achter nu in de aanbieding