schoenplaatjes en slimme shifters

Met veel plezier gebruik ik nu al 2,5 jaar de pedalen van Crankbrothers, de Eggbeaters, en de schoenplaatjes die daarbij geleverd worden lopen heel goed want ze vallen zover binnen de buitenzool dat ze de vloer of de straat niet raken als je loopt, ideaal als je bijvoorbeeld een zeurende vrouw hebt die zuiniger is op haar parket dan op haar relatie. En ze fietsen ook goed, ik heb ze toen genomen omdat ze je hiel wat meer vrijheid geven qua van links naar rechts vv bewegen dan de spd die ik toen had. Maar ze zijn van een minder hard materiaal en na die tijd en de kilometers, (zijn er hooguit 10.000 geweest) begonnen ze nu spontaan uit te klikken, vooral op hobbelige straatjes, en dat is soms pijnlijk want je been maakt dan een moment een ongecontroleerde beweging in dat vooronder, waar soms scherpe en harde delen geraakt kunnen worden. Kunnen, want gelukkig heb ik geen blessures opgelopen maar ik heb er nu mooie glimmende nieuwe plaatjes opgezet.

Je ziet dat de oude plaatjes ongeveer voor een derde weggesleten zijn, ik zou ze nog een keer kunnen gebruiken door ze om te draaien. Ik zag ze op internet voor 16 Euro bij Bikester.nl, en toen ik dat aan mijn lokale (race)fietsenmaker meldde wilde hij ze ook wel voor dat geld leveren, in plaats van de 25 euro waar hij eerst over begon. Ze glimmen mooi maar ik wil niet echt de goudprijs betalen.

Dan ben ik nog even aan het klussen gebleven want ik ergerde me al een tijdje aan de draaishifters in de Quest, die er standaard inzitten. Eerst heb ik nog een set nieuwe gekocht, maar dat verhielp de euvels niet. Het ene is dat ze niet zo licht gaan dat je ze soms met bezwete handen niet meer kunt schakelen en het ander euvel was dat de precisie heel erg te wensen over liet. Sommige velonauten dragen fietshandschoentjes om toch te kunnen schakelen bij bezwete toestanden. 

Vaak sloeg de derailleur precies dat kransje over wat ik nou juist in gedachten had om op te gaan fietsen, en daar baalde ik flink van, want dan ben je lekker in cadans en dan ga je opeens of te snel of te zwaar trappen en dan moet je steeds effe zoeken en de kabelspanning weer iets losser of strakker zetten en dat was ik zat. Nou zag ik van de zomer toen ik de Eurotoerders bezocht een van de Scandinaviërs en die had van die MTB shifters in zn fiets gezet, clickshifters of hoe ze ook mogen heten en ik ben een tijdje op zoek geweest naar die dingen, een paar keer op 2ehandsjes geboden op Marktplaats en toen zag ik het licht. Ik heb zelf een MTB waar ze opzitten. En dus heb ik ze vanmiddag omgewisseld. Gelijk met de schoenplaatjes een extra versnellingskabel meegenomen. De rechtse draaishifter op de MTB, die ik zelden meer gebruik, en waarop ik zeker nooit zo hard zal zweten dat ik de draaiknop niet meer rond krijg, en de clickshifter in de Quest. Na een kort proefritje (met verkeerde schoenen aan, vandaar kort) weet ik het zeker. Dit schakelt, hoe bezweten je ook bent, en over de precisie, dat leek al veelbelovend, daar ben ik binnenkort achter als ik ze een paar keer ww heb gebruikt.

Het vervolg op de Lexan oorgaten afdichting hou je nog even tegoed, ik heb ze nu provisorisch in de kap geplakt met Ducttape en ga waarschijnlijk dit weekend verder experimenteren met lijm en geleiders. Zie hiervoor de eerdere 2 posts incl de commentaren. 

Oren open deel II

Ik heb er vandaag direct maar een testdag van gemaakt. Tests geslaagd, oplossing kan nog veel beter.
Er stond vanmorgen weinig wind en toen heb ik met beide oren open gereden. Vanmiddag was er meer wind en toen heb ik er 1 dicht gehouden, die slechts in zeer geringe mate besloeg en goed doorzichtig bleef. En minder tocht, heerlijk. Vanmorgen was er ook wat mist en toen was op een gegeven moment de hele voorruit beslagen dus toen heb ik wel alles open gehad. Maar de voordelen zijn evident, de koude tocht is te regelen en de beluchting tegen de condens ook. Helaas heb ik (gelukkig) geen regen gehad maar ik miet zeggen dat ik vorige week met open oren een stortbui heb getrotseerd, en er kwam door de oorgaten nauwelijks iets binnen, voornamelijk onder het vizier door. Wat fijn is is dat je als je behoefte hebt aan frisse lucht, of juist niet, het grotendeels regelbaar is. Ik ben content. (bijna) want:

 4 punten ter verbetering:

1 ik heb de geleidingen te kort gehouden en nu kan de ruit maar een stukje open
2 de sluitvelcro zit precies op mijn ooghoogte en neemt in bepaalde geopende stand wat zicht weg dus als je zelf deze constructie zou maken raad ik aan even in de VM te stappen, kap erop en dan kijken of je de sluiting boven of onder gaat doen
3 de lijm is inderdaad but, de ene kant lag er na 33 km af, de ander na 55.
4 ik had de ruitjes wat afgerond en dat is goed, dan glijden ze wat makkelijker maar als je ze te mooi rond wil maken zodat de vorm parallel aan het gat loopt dan zit er maar een klein stukje van het ruitje in de geleider en als je 'm dan iets verder opendoet dan de helft is er een kans dat íe al uit de geleiders valt (weliswaar naar binnen maar het is wel lastig). Dus ik ga langere geleiders maken en betere lijm gebruiken en omdat ik nu door mijn Lexan heen ben ga ik denk ik toch 1 mm kopen, dat is wat robuuster. Dan worden de ruitjes wat minder rond en de sluiting zet ik bovenin, want ik zit redelijk laag in de fiets.

Duurt even want ik moet eerst Lexan of iets anders doorzichtigs scoren.

Ik houd U op de hoogte

Regelbare afsluiting oorgaten racekap

Omdat het steeds kouder wordt heb ik, ook geïnspireerd door de post van Marcel, de schaar en wat restjes Lexan, wat over was van het maken van een minivizier, geleverd door VMO, ter hand genomen om de oorgaten tochtvrij te maken. Het is best lekker fris en voorkomt beslagen ramen, maar af en toe, wanneer er een kouwe zijwind staat bijvoorbeeld, is het prettig een mogelijkheid te hebben om te kiezen tussen wel of niet open, en nog beter, om dat eventueel al rijdende te kunnen regelen. Dus een vaste oplossing viel daarmee af en ik heb wat verzonnen om de ramen open te kunnen schuiven en ze desgewenst dicht vast te kunnen zetten met klittenband. Ik heb boven en onder ieder gat een glijconstructie gemaakt van twee smalle strookjes Lexan, een van 1 cm en 1 van 2 cm breed en die met secondelijm op elkaar en aan de kap geplakt,  als in bijgaande schematische weergave. Gearceerd een doorsnede van de kap, rood zijn de smalle strips, oranje de bredere, blauw de ruit zelf. De ruit kan dus in deze geleiders naar achter en naar voor bewegen. Aan de ruitjes heb ik een stukje klittenband gemaakt door een gleufje in de ruit te maken met een perforator en daar een strookje zelfklevend klittenband half doorheen te halen en dan dubbel te vouwen zodat het aan mekaar plakt. Zie de foto's. De keuze voor de secondelijm is niet de meest gelukkige, want dit heeft niet heel erg goed geplakt, maar het zit voorlopig. Ik ga daar nog wat anders voor kopen. Ik ben benieuwd, voor morgen geven ze regen en wind op dus kan ik de ramen mooi uitproberen, en als het blijkt niks te zijn kan ik ze er altijd nog uithalen en rij ik net zo open als vanmorgen. Overigens wil ik ook nog een deflector fabrieken maar dat komt een volgende keer.

Caballero

Was vroeder DE sigaret. En ze werden gemaakt in den Haag, maar die fabriek is omgebouwd tot een broeinest van creativiteit en trendy businesses(-jes), sinds roken niet meer in is en de fabriek al een tijdje leegstond. Daar werk ik tegenwoordig en dat is een km of 33 van m'n woonplaats dus goed te forenzen met de Quest. Van Barendrecht via Rotterdam zuid, oude westen en Overschie, dan via Zweth, Delft en Rijswijk naar den Haag. Mooie fietspaden, een paar stukjes klinkers, maar goed te doen. Ik was van plan gisteren voor het eerst echt naar m'n werk te gaan met de Quest maar de wereld was gisterochtend om half zeven enorm klein, geen hand voor ogen, de straat uit hier was al een hachelijke onderneming, laat staan een route die ik voor een deel voor het eerst zou 'zien' met zo'n dichte mist . Dus dat ging gisteren niet door, maar het bleef wel kriebelen. Dus ben ik vandaag, in m'n vrije weekend, ook weer vroeg opgestaan om toch in het donker de route te gaan rijden. Maar voordat ik het eerste stuk, tot Delft, had gereden was het al licht en kon ik toch gemakkelijk mijn weg vinden. Het wordt nog een paar dagen later licht, dus kom ik steeds verder in het donker, maar straks, op 26 oktober, gaat de klok terug en dan krijgen we er weer een uur licht bij 's morgens, dat moet genoeg wezen om de route te leren kennen voordat ik 'm steeds in het donker en met slecht weer en slecht zicht moet kunnen rijden. 

Op de terugweg brak mijn achterderailleurkabel bij het terugschakelen voor een hellinkje, lekker. Ik op mijn tandvlees naar boven, gelukkig wel op het kleine blad voor. Nou, dan maar zo min mogelijk stoppen en klimmetjes met een aanloop nemen. Op een gegeven moment begon ik toch mijn knietjes te voelen en aangezien ik er maar 2 heb waar al lang geen garantie meer op zit ben ik gestopt om een oplossing te verzinnen. Een kabel is eigenlijk geen standaard reserveonderdeel wat ik bij me heb, vanuit de redenering: zorg dat je kunt blijven rijden. Dus banden en de ketting kan ik onderweg herstellen, verder moet dat provisorisch, en dus nu ook. Gelukkig heb ik wel standaard een aantal tiewraps in de survivalkit, zodat ik de derailleur heb kunnen vastzetten op 1 van de middelste kransjes, om het armpje van de derailleur en het kokerframe onder de stoel (vintage Quest). Het op gang komen met voor het kleine blad gaat dan nog wat moeizaam maar eenmaal op gang is het goed te doen, en het was nog maar een km of 15, zonder al te veel klimmen. Helaas had ik bij thuiskomst geen zin meer om direct de kabel te vervangen, dus dat ligt nog te wachten. Uiteraard kun je dit beter voorkomen door regelmatig alle kabels te checken op rafelen (losse draadjes die gebroken zijn) maar deze is onder de achterderailleur gebroken. niet het gemakkelijkste plekje om effe te checken. Toch maar beter wel doen in het vervolg.

Door de Maastunnel in Rotterdam is prima te doen met een Quest, gewoon over de roltrappen, geen vuiltje aan de lucht. Maar als ik een racekap zou bezitten dan zou ik alleen om het gehannes daarmee al,de tunnel links laten liggen en Erasmusbrugroute gaan volgen. Boven aan de trap kap eraf uitstappen, kap er in, trap af etc etc terwijl er honderden fietsers langs komen, nee geen zin in. Maar het kapje bevalt opperbest, ben benieuwd of de zaak zo doorzichtig blijft als het echt koud wordt. Wie weet ben ik daar na deze winter wel achter.

Regenkap

Ik vind het super, een racekap op mijn Velomobiel. Weliswaar heb ik nog maar een kilometer of 20 de kap erop gehad, toch ben ik al enthousiast. Ik vind het geweldig, ik ben thuis weggereden toen het begon te schemeren en te druppelen en gaandeweg werd het donkerder en natter dus ik heb al wat verschillende omstandigheden te pakken. Ik produceer veel warmte als ik fiets, ik zweet als een otter zeg maar, dus condens had ik zat, maar met de ruit op een kier zit je nog 'droog', nat wordt ik toch, maar liever niet door regen. Ik vind deze kap wel heel fijn maar hij is beslist niet mooi afgewerkt. Hij past matigjes in het gat op de VM, er zitten spetters en zakkers in de verf en er zat al een kras in de ruit, zo uit de doos. Er zit tape op de kap boven de ruit maar helaas een veel te kort stukje, niet genoeg om het water buiten te houden. Aan de achterkant sluit de kap wel heel strak om de smurfenmuts, ook netjes extra afgewerkt met tape en waar de ruit op de kap komt bij het sluiten zitten ook wat stukjes tape tegen het beschadigen. De ruit blijft in iedere gewenste stand hangen, ook heel handig en de klittenbandjes zijn wat kort maar zitten wel op de juiste plek. Er zit een rubber afwerkstrip rondom met een zachte kant onder die mooi de aansluiting waterdicht maakt. Wat ik mis is zoals in de VO kap van die kunststof staafjes waarmee je de kap vast kunt zetten, maar dat kan ik zelf wel fabriceren. 

Kortom: ik ben heel enthousiast over het functioneren maar minder over de afwerking. Niet zo strak, wat bulten en kuilen in het oppervlak en wat ik ook zonde vind zijn de doppen waarmee de klittenbanden aan de kap zijn 'geklonken', dat mag wat minder lomp van mij. Is er nou geen goede manier om er slimme haakjes of klemmetjes aan te maken die je gewoon aan de binnenkant aan de kap lijmt ofzo, en die je om de rand van 't instapgat kan haken zodat de kap er ook niet af kan, bijvoorbeeld bij het parkeren ook handig tegen al te vrijpostige medeburgers. En de open oren zijn meestal heel prettig maar met ijzige zijwind lijkt het met handig dat er wat voor zit wat doorzichtig is, en met 1 vingerbeweging (verder) geopend of gesloten zou kunnen worden, een schuifluikje van Lexan bijvoorbeeld. Ook handig tegen inregenen bij parkeren of stortbuien etc. Je begrijpt, als ik overga tot aanschaf van een dergelijke kap heb ik gewoon nog een hoop werk voordat 'ie aan mijn wensen voldoet. Maar zonder al deze poespas ben ik er al heel blij mee. Vrijdag eens naar mijn werk proberen, door donker, kou, druk verkeer, verblindende tegenliggers, stukken slecht verlichte weg, stukken klinkerstraat, met ochtendhumeur en eigenlijk net iets verder dan ik gewend ben en dus wat me de eerste keren nog wel wat moeite zal kosten. Dan kom ik er wel achter of dit de kap voor mij is.

Quest kap

In het voorjaar heb ik hier gemeld te gaan werken aan een mal voor een zelf te fabriceren vacuumkap van bijvoorbeeld 2mm Lexan, acryl of ander doorzichtig en helder kunststofspul. Daar ben ik nog niet uit, welk materiaal nou het beste is voor mijn doeleinden, regen, kou en grijpgrage handen buiten de fiets houden. Die mal is nog lang niet zover, maar het weer wel. Ik heb besloten dat project maar even uit te stellen omdat er nu toch wel wat minder dure kappen op de markt zijn en of komen. Morgen wordt er een kap op mijn adres afgeleverd en dan kan ik een beetje uitproberen of het wat voor mij zou zijn. Het is niet echt het lichtste en meest luxe model dat er te koop is maar daar is de prijs dan ook naar. Ben je geïnteresseerd dan kun je op Marktplaats deze kap tegenkomen, die helaas alleen past op een Quest.

plaatje geleend van Internet

Ik lees wel, naast enthousiaste berichten, dat er mensen zijn die last hebben van wasem en slecht zicht, zeker met regen, donker en tegenlicht en dan ook nog een extra stijl van de kap in beeld, dus ik ga mij terdege afvragen of dit wel een optie voor mij is. Er is geen ruitenwisser, misschien wel zelf te fabriceren, en de zaak op slot zetten is ook niet in voorzien, kan ik misschien zelf ook wat op bedenken. Theo heeft een diffuser bedacht tegen de wasem. Maar ik ga eerst kijken of ik er blij van wordt, van zo'n kap. 

En ik durf het haast niet te verklappen maar ik heb ook geen remlicht (heeft vorig jaar de geest gegeven en ik heb het nog steeds niet gerepareerd) en bij het herfst-treffen moest ik ook vol in de ankers toen voor mij de optocht opeens stilviel, en voor me een open ligger met kinderkar erachter, waarvan ik helaas ook de beenbewegingen niet kon zien en dus volkomen verrast werd. Maar als extra veiligheid kon ik de berm in sturen zodat ik ook niet met angst en beven op een klap hoefde te wachten van iemand achter mij. Soms zit het mee, soms tegen. Ik geef toe, met remlicht voel ik me iets beter beschermd tegen een botsing van achteren dus ik ga er toch maar eens aan werken.     

Kettingbotsing

Gisteren was het nog  aardig weer, in tegenstelling tot vandaag. Heel de dag heeft het hier geregend en nog is het niet over. Maar gisteren heb ik gelukkig nog even een droog ritje kunnen maken, wel fris op de gewone fiets maar heerlijk in de Quest. Onderweg kwam ik door Hoogvliet en ik moest daar op een gegeven moment oversteken, maar het verkeerslicht stond op rood voor fietsers en soms glip ik er dan toch door als er verder geen verkeer is. Maar nu was het juist best druk met auto's op deze uitvalsweg naar de A15.

paar auto's in een deuk

Auto's reden kort op elkaar dus ik kon niet anders dan wachten. Opeens een paar doffe dreunen en ik draai mijn hoofd in de richting van het geluid. Een dame die denk ik beter op mijn Quest lette dan op het verkeer knalde zo hard op haar voorganger dat die weer tegen de auto daarvoor geduwd werd, een kettingbotsing uit het boekje. Sneu natuurlijk, in 1 klap worden daar even duizenden Euro's vernietigd. Ik zag de mensen uit de drie betrokken auto's uitstappen en de dame uit de achterste auto ging denk ik uitleggen waarom ze niet op het verkeer gelet had, want ze wees naar de plek waar ik zojuist stond, maar inmiddels was ik weer op gang en aan de overkant beland. Uiteraard had ik niet de verkeerstechnische schuld, noch was ik partij in het verhaal dus ik ben lekker verder gegaan maar zo zie je wel hoe snel een ongeluk gebeurd is. Enfin, er waren geen gewonden dus hopelijk leren hier een paar mensen weer iets van, bijvoorbeeld om voorzichtig te zijn binnen de relatieve veiligheid van hun koekblikken op wielen.