OBT Nasleep

Sneeuw in het land. Hier ligt inmiddels 6 cm en het sneeuwt vandaag nog steeds. Fietsen met de Quest zou nog kunnen, want je gaat niet zo gemakkelijk onderuit, maar als ik niet perse hoef laat ik het liever zitten. Komt mooi uit, ik heb nog wat te herstellen na de onvolprezen oliebollentocht van eind vorig jaar, 2012. Onderweg van en naar Zwolle is het een en ander misgegaan en daar kan ik nu mooi aan sleutelen. Gelukkig heb ik geen tegenslag gehad waardoor ik niet meer verder kon met de Quest, dus dat was dan weer wel fijn. Maar er moeten toch wat reparaties gebeuren. Gisteren heb ik aan beide kanten de remtrommels geserviced, dat wil zeggen dat ik de voorwielen eruit heb gehaald. Daarna heb ik met een harde borstel en een stofzuiger de voorwielkasten opgeschoond. Ik kan er mooi een bloempot mee vullen, doe ik alleen niet want het is wel vervuilde straattroep natuurlijk. Daarna heb ik de remtrommels van los stof ontdaan en de asjes waarmee de remvoeringen bediend worden heb ik met gewone motorolie gesmeerd. Hier moet je zeer voorzichtig mee zijn, wat olie morsen op de remvoering en je kunt nieuwe gaan halen. Met een spuitbus kan ik niet precies genoeg doseren en alle moderne smeermiddeltjes van tegenwoordig, die houden het volgens mij helemaal niet zo lang gangbaar met deze koude, vaak natte en soms zoute omstandigheden. De laatste keer, nog niet eens zo lang geleden heb ik ze met een spuitbus gesmeerd en nu was links al zo stroef dat deze bleef hangen. Nou, dan moet je flink trappen om nog een enigzins redelijke kruissnelheid aan te kunnen houden. Maar ze zijn nu beiden weer lekker soepel. Omdat ik toch bezig was heb ik in beide remkabels een paar druppels olie laten vallen en wat heen en weer geschoven in de hoop dat dit de kabels dit seizoen verder ook goed soepel gaande zal houden. Verder heb ik de vering even gecheckt en de bovenste stang even ingeolied, zodat de roest niet kan toeslaan (zoals bij Erwin Cookie) en daarna de rubberen kous er weer zorgvuldig omheen, want onder buiten de Quest, ook in de wielkasten heerst er zeker in dit jaargetijde een agressieve omgeving voor de metalen en andere mechanische delen, dus enig preventief onderhoud is hier zeker geboden. Na deze actie nog wat vers vet op de kogelkopjes en dat varkentje is weer even gewassen. Maar als erfenis uit Zwolle heb ik nog wat euvels die ik moet verhelpen. Mijn remlicht heeft de geest gegeven, omdat ik er wat teveel spanning/stroom op heb gezet, neem ik aan. De normale stroomvoorziening was in eerst instantie de ouderwetse 6 V loodaccu zoals deze ooit met de Quest werd geleverd. Nadat ik mijn B&M ixon speed had gekocht en ingebouwd heb ik alles op de daarbijhorende accu aangesloten maar ik ben niet tevreden over hoe lang deze genoeg capaciteit biedt, dus ik heb zelf een andere accu gefabriekt met 1.2 volts C-batterijen erin die ik kan opladen. Met 5 cellen erin had ik precies 6 V, maar dat hield qua capaciteit niet over. Dus ik heb er een extra batterij ingedaan, en dan kom je op 7.2 V. Tot hier ging alles goed, maar van de zomer heb ik nog een setje van die batterijen bijgekocht en voor het afreizen naar Zwolle aan de oplader gelegd en ik vermoed dat deze 6 nieuwe cellen eerder in de buurt van 1,4 of 1,5 volt komen zodat het totaal 8,4 tot 9 Volt levert, en daar kon mijn remlicht niet tegen. Wel effetjes maar als de Quest op de handrem staat, blijft het remlicht branden en dus op zo'n moment is de zaak uitgefikt. Er is zelfs een gat in het rode glaasje gesmolten. Ik moet daar iets op verzinnen, of de spanning nou 4 of 8 volt is, het remlicht moet gewoon branden. En dan nog dit:

De ophangconstructie van mijn stoel is afgebroken. Ik ga Dronten maar 's bellen om te vragen hoe ik dat oplos. Maar ook zonder dit onderdeel kan ik de Quest gewoon gebruiken.

Giga appelen

voor de liefhebbers van de Big Apple achter nu in de aanbieding

Oliebollen en Snert

(Fotografie:Bram van Uden) Afgelopen week heb ik deelgenomen aan de OBT 2012, de jaarlijkse Oliebollentocht voor velomobielen, traditioneel tussen Kerst en Oud en Nieuw. Ik ben donderdag al in die richting vertrokken, omdat de enkele afstand van mijn woonplaats naar Zwolle zo'n 170 kilometer is en ik dat niet als een afstand beschouw die ik even rijd en dan direct nog een paar dagen grote aantallen kilometers maak, daar heb ik niet genoeg ervaring mee. Dus de eerste etappe naar Zeist, waar ik een overnachtingsadres via Warmshowers.org had geregeld. Het was een barre tocht want niet alleen had ik het hele eind regen, maar ik had blijkbaar mijn slaapzak te strak tegen de wielkast van het achterwiel aan gestopt bij het inpakken want dat wiel liep aan. In eerste instantie dacht ik dat het kwam door het extra gewicht van slaapzak, luchtbed, kussen, eten, drinken, tandenborstel en droge kleren voor een paar dagen, dus ik bleef zo fietsen. Op een gegeven moment, ik had de zuidenwind mee, ging het wel aardig, zo rond mijn normale kruissnelheid, maar de inspanning bleek na aankomst toch meer van me gevergd te hebben dan goed was want ik had flink last van kramp en kon amper uit de fiets komen. In Zeist bij de super wat eten en drinken gekocht en op m'n logeeradres lekken met een boekje op de bank gehangen voordat ik er vroeg indook. Morgen de resterende 100 KM naar Zwolle. De volgende dag had ik met 6

mede VM-ers afgesproken en na een paar KM fietsen was ik op de plaats van de afspraak. Mijn licht deed het niet lekker en na enige tijd ging mijn remlicht uit, dus ik checkte dat even en daar bleek iets mis te gaan, zelfs het rode glaasje was gesmolten. Daarna werkte de rest van het electra weer goed, dus ik kon gelukkig verder. Na enige tijd kwamen de anderen, wel 1 minder want die was helaas met kramp uitgestapt. Vandaar gingen we met 5 richting Zwolle en ik had een volgend probleem: Ik probeerde de ketting op het middelste blad voor te schakelen maar dat lukte niet, dan trapte ik gelijk in het luchtledige. Tot op heden heb ik hier geen verklaring voor. Maar gelukkig kon ik wel verder fietsen, zij het met wat lastig stoppen en optrekken en ik kwam zelden in een lekkere cadans, meestal zat ik er naast, trapte iets sneller of langzamer dan mijn voorkeur. Dan liever maar sneller trappen, dus lichter, om mijn knieën te sparen. Na een prettige fietstocht via Nijkerk, waar nog een Quest aansloot, en Harderwijk via meestal goede fietspaden naast een provinciale weg naar Zwolle waar we rond een uur of 5 aankwamen, het werd net donker. Voor de deur van ons tijdelijke onderkomen

liep mijn ketting eraf dus ik heb de Quest naar de binnenplaats geduwd. We kregen een slaapplaats,

konden prima douchen en gingen erna gezamenlijk eten. Ik mocht meerijden en na terugkomst hebben we nog gezellig wat gedronken met andere Vm-ers, ze kwamen van heinde en ver. De volgende morgen wat eerder uit bed om de ketting er weer om te leggen, direct maar om het middelste blad en raar maar waar, dat werkte nu opeens weer prima. Heel de prachtige Oliebollentochtroute zo gereden, geen centje pijn. De tocht zelf en alles eromheen was tot in de puntjes geregeld, hulde aan de organisatie onder leiding van Paulus den Boer. Na de tocht, de oliebollen, de snert en de gezamenlijke maaltijd via de Lidl weer terug naar ons tijdelijke slaapplaats en na een gezellige avond bijtijds de koffer in, morgen weer een flinke reis voor de boeg, met wind tegen. Rond negen uur vertrokken we en behoudens een lekke band

(ikzelf, een stuk glas, waarschijnlijk van een bierfles, dwars door de Marathon +) en een afgebroken steun van mijn stoel is er verder niks meer misgegaan met de fietsen. Wel met de route want bij Amersfoort was deze afgezet, en er was geen alternatief aangegeven, dus hebben we zelf maar wat anders bedacht, maar dat is flink balen, als je lekker op pad bent en de weg houd gewoon op zonder een alternatief. Met de auto maak je dat toch niet mee, fietsers worden dan toch maar als 2e rangs weggebruikers behandeld. In Zeist aangekomen, waar ik weer kon overnachten, ging het eigenlijk nog zo soepel ondanks de buitjes en de onophoudelijke tegenwind dat ik besloot de resterende 70 KM lekker door te fietsen naar huis om die nacht weer heerlijk in mijn eigen bedje te kunnen slapen. Uiteindelijk heb ik de terugweg, zo'n 170 km, in 1 afgelegd, een persoonlijk record waar ik uiteraard trots op ben. Ik heb in 4 dagen iets meer dan 400 KM afgelegd. Mijn familie vraagt zich af of ik wel goed snik ben. Ik denk het wel..; In ieder geval genoeg om iedereen het beste te wensen voor 2013.

Scheve wielen

Vandaag geen last van sneeuw of andere neerslag, zoals ik lees op blogs uit het noorden. Wel koud, dus ideaal om de schoenverwarming eens uit te proberen. Wel wat gedoe om de schoenen aan te trekken met de kabels die eruit hangen maar dat lukt. Vervolgens aan iedere schoen een pakketje batterijen en dan op pad. Balen, na 2 km schoet de kabel al uit de linker pack en ik moet stoppen. Er lijkt niks aan de hand maar gelijk loopt de ketting op een of andere manier niet meer zo lekker. Alleen op het kleinste blad heb ik geen bijgeluiden en ik besluit dan maar rechtsomkeert te maken en thuis even goed na te kijken wat de oorzaak is van het bijgeluid. Wat is dan handiger dan de fiets even binnen op de rollenbank zetten en zo uit vogelen wat er precies mis is? Nou, dat ga ik doen. Ik heb geen rollenbank maar inmiddels had ik wel de spullen in huis om er een te gaan maken. Eerder had ik al bedacht hoe Nou, een uurtje zagen, schroeven en rommelen en dit is het resultaat:

het bestaat uit een plaat multiplex van 18 mm dik, 30 bij 40 ofzo, had ik nog staan, over van een eerdere klus, 6 bokwielen van de Action, kosten nog geen euro per stuk, 2 stukken balk (7x7) 10 cm lang, schuin (45 gr) in 2en gezaagd en wat schroeven. Enig puzzelwerk, wat meten en proberen, de scheve wielen zijn het lastigst, en het werkt. Nou nog een duurtest doen, en daarbij de temperatuur en slijtage van het geheel goed in de gaten houden en dan weet je of het de moeite waard is. Overigens kan ik mijn Quest lekker midden in de woonkamer, pontificaal voor de TV neerzetten en dus al trappend een documentaire over zonnige luie stranden kijken, of opnames van een klimetappe. Je kunt tegenwoordig speciaal voor dit doel vervaardigde route cd's kopen waar je de weg ziet die je aflegt als je daadwerkelijk een bepaalde klassieker zou rijden. Maar er gaat natuurlijk niets boven the real thing. Nu ik dit gereed heb heb ik effe geen puf meer om uit te zoeken waar nou precies het bijgeluid vandaan kwam. Nog even wat meer foto's voor de duidelijkheid.

De 2 bokwielen op de basisplaat heb ik met slotschroeven en moeren vastgezet, de bokwielen op de schuin afgezaagde blokjes met houtschroeven en ringetjes en daarna heb ik de blokjes vanaf de onderkant vastgeschroefd, ook met houtschroeven. Een (beetje handig) kind kan de was doen.

opening of the box

De verwarmbare inlegzooltjes zijn binnen. Het heeft even geduurd, Lidl heeft wat geschoven met regio's volgens mij want de winkels hier in de buurt waren eerst allemaal regio 2 en nu is de helft een ander regio. Gunstig, zo op de grens zitten, maar dan moet je het wel weten. Enfin, de doos is daar.

Deze bevat de 2 zolen (groot genoeg tot maat 48, zelf pas knippen)) en daaraan de kabels (lang genoeg voor laarzen), twee batterij-packs van 3.6V(voorzien van een handige clip om de packs op je schoenen of aan je laarzen te doen), een oplader en een manual. Op de pack zit een schakelaar voor de 2 warmtestanden: stand warm(groen ledje), heet(rood ledje) en uit. Pas knippen gaat gemakkelijk(knip niet in het element wat is aangegeven). Opladen uiteraard ook, zou 6,5 uur duren wanneer de batterijen leeg zijn. Het is een simpele lader, vandaar dat wordt gewaarschuwd nooit langer dan 8 uur achtereen te laden.

Her setje weegt totaal 319 gram en na terugsnoeien tot mijn maatje 43 precies 300 gram.

Volgens de verpakking zouden volledig opgeladen packs het 4,5 uur moeten volhouden op de warmste stand. Ik ben nu de zaak aan het opladen en zal later deze week een test uitvoeren. Uiteraard kan ik nu nog niet beoordelen of die hete stand überhaupt vol te houden is dus of het reëel is om die stand te gebruiken.

Binnenkort de belangrijkste antwoorden : doen ze het goed, welke stand is het aangenaamst en hoe lang houdt deze verwarming het vol op een hele lading??

Kleumen voorbij

vanaf morgen 10 december bij Lidl:

Ik zal morgenvroeg proberen ze te pakken te krijgen, en probeer ze dan uit. Bevallen ze niet dan breng ik ze gewoon terug. Ik zal hier verslag doen. Beloofd.

Decembersfeer

Omdat op mijn VM nog immer de vm.nl stickers ontbraken, omdat ik ze ooit aan VM.nl gevraagd had (maar aangaf er niet voor te willen betalen, want ik maak dan toch reclame) en ze dus niet kreeg (is ook wat voor te zeggen, daar kan de lamp niet van branden) ben ik zelf maar eens crea geworden met stift en schaar en een rolletje zelfklevend alufolie met een rode reflecterende decoratie (van Aldi of Action). Bijgaand een plaatje van wat het is geworden.

Wat je op deze foto ook goed ziet is mijn implementatie van de stormbreker. Overtuigd dat dit echt werkt wilde ik er ook een hebben. Mijn oplossing is een D-profiel tochtstrip waarover ik isolatietape in de juiste kleur heb geplakt. Niet te verwarren met sellotape, wat volgens Andre van Duin bedoeld is om gebarsten cello's te repareren... Afgelopen week een paar slecht-weer trainingsrondjes afgelegd, om te wennen aan de omstandigheden die we tussen Kerst en Oud&Nieuw ongetwijfeld het hoofd moeten bieden. Het zijn de donkere en dus hele korte dagen voor Kerst. Echt koud was het niet vandaag, wel winderig en nat. Geeft niks, effe doorbijten, als je eenmaal op pad bent is het geweldig. Onplatbare sloffen eronder en je hoeft er zelfs niet meer uit. Eerder beschreef ik dat ik mijn garagedeur had geautomatiseerd en dat komt nu ontzettend goed van pas. Ik stap warm en droog de Quest in, schuimkap erop en dan pas naar buiten. En vanmiddag kwam ik in de regen thuis, dan rij ik eerst lekker naar binnen (ik heb de centrale verwarming uitgebreid met een radiator in de garage), en doe de deur dicht alvorens ik de kap open en uitstap. Tijdens m'n tochtjes schiet ik wel eens een plaatje. Hieronder wat (sfeer)beelden van deze Decembermaand. Deze van een rondje Waalwijk met Bram:

Deze is gemaakt vlak bij de molens van Kinderdijk:

Onderstaand een sfeervol miniatuur van een gelegenheid waar ik graag zou komen als 'ie echt bestond:

Helaas heb ik nog niet ontdekt of deze tent echt bestaat. Om nog veel meer van de kerstsfeer te proeven gaan we binnenkort een weekendje naar Duesseldorf. Met de auto, dat dan weer wel. Misschien hebben ze daar wel zo'n zaak. Wat ze in iedere geval wel hebben is 6 verschillende kerstmarkten en ontelbaar veel restaurantjes en wat brouwerijtjes dus dat wordt weer smullen. Je moet wat doen voor de koolhydratenopbouw...