groot onderhoud

Nou, het is weer zover. Vandeweek de top eraf gesloopt, in de loop van de week links en rechts gaten en barsten gerepareerd met carbon en epoxy, en gisteren waren m'n handen en armen tot de ellebogen zwart van smeer en troep. Ik heb de schokbrekers weer geserviced, was (alweer!)heel erg nodig, en alle kogelkopjes vervangen, ten minste die waarvoor ik een vervanging had, want ik had een voorraad nieuwe in huis maar dat bleek achteraf niet helemaal te kloppen. Het is ook onvoorspelbaar wat je allemaal nodig hebt als je deze klus plant want je hebt er 12 nodig, 2 per draadeind en er zijn 6 draadeinden voor je hele Quest, en toen ik ging bestellen was de vraag: 6 mm of 8 mm. Afgaand op wat er van buitenaf zichtbaar was heb ik 8 van 8 mm en 4 van 6 mm genomen. Dat klopt blijkbaar niet want ik heb er nu nog 2 van 6 mm niet kunnen vervangen en hou 2 van 8 mm over. En dat is logisch als je de hele santekraam(zie foto's)eruit hebt gehad want dan weet je dat sommige draadeinden verrassenderwijs overgaan van 8 naar 6 mm. Dat geldt voor B, de afstandhouder, bij B2 gaat de 8mm over in 6 en daar zit een 6mm kopje op. Dus als je een Quest hebt zoals ik dan heb je 6 kopjes van 6mm en 6 van 8 mm voor wat betreft de stuurinrichting. Ik weet dat de achterschokbrekerconstructie ook minstens 1 kogelkopje bevat dus dat zijn er al 13 voor een hele Quest.

Eerst heb ik het stuur verwijderd door de onderste bout die het kunststof blokje tussen de stuurpen klemt eruit te draaien. Het stuur met alle bekabeling wel op z'n plek laten 'hangen', gezekerd met wat klittenband. Erna de schokbrekermoeren alvast wat opgelost, deze zaten niet meer dan handvast. Toen de Quest met wat hulp ondersteboven op schragen gelegd en de wielen en schokbrekers verwijderd. Onder de Quest, tussen de dubbele bodem zit een heel stuk techniek weggedoken, o.a. de afstandhouders (B), waarmee de spoorbreedte geregeld is, die zitten daar verankerd aan een stuk hoeklijn (onderste foto, direct achter de tube vet) dat op z'n plek wordt gehouden door 2 bouten waarvan je de moeren van bovenaf aan weerskanten ziet zitten naast het draaipunt van je stuur. Die moeren heb ik eraf gedraaid en erna van de wielkast uit zijwaarts aan het draadeind eruit gewurmd.
Verder zit daar ook de stuurhevel die met een strop (linksonder op de onderste foto) om de stuuras geklemd zit met een imbusbout. Als je een hele lange imbussleutel hebt of, zoals ik toevallig had, een schroeverdraaiermodel bithouder met daarin, ter verlenging nog een bithouder (ligt bovenop de Quest, met het rode handvat)dan kun je daar net bij en door een kleine schoevedraaier dwars door een oog in het handvat van de bithouder te steken kon ik net genoeg kracht zetten om de bout los te draaien. Daar heb je dan 4 kleine koppies die ik allemaal vervangen heb. De stuurpen die eigenlijk alleen op z'n plek blijft doordat die hevelstrop er omheen zit het ik gelijk eruitgehaald, schoongemaakt en ingevet zodat 'ie makkelijk door het stuurlager in het frame zakt en soepeltjes blijft functioneren. Alles schoon en netjes en met dat felgroene vet (betere kwaliteit) afgehandeld en weer terug op z'n plaats gewurmd. Ik moet nu dus nog 2 kopjes vervangen, maar daar kan ik makkelijk bij dus dat komt later wel, als ze binnen zijn. Om niet de hele afstelling van de voorwielophanging te verzieken heb ik steeds per kopje gewerkt, en alleen de contramoer een beetje opgelost, en dan het oude kopje vervangen door het nieuwe en die dan net zover als de oude op het draadeinde geschroefd, dus tot tegen de contramoer aan. Verder heb ik ook goed links en rechts uit elkaar gehouden.

Toen nog even de schokbrekers onder handen genomen, ze waren er al uit en ik was toch al tot achter de oren zwart. Dat was overigens helemaal nog niet zo lang geleden, een paar duizen km maar, en toch was het rubber, een smal binnenbandje dat ik er toen omheen gedaan had ter vervanging van de kapotte rubbers, helemaal kaduuk en de vering zat vol modder en zand. Dus alles open gemaakt, schoongemaakt, gesmeerd en voorzien van nu een dubbel stuk (grovere) ATB binnenband, hopelijk houdt dat nu wat langer. De binnenband boven en onder met een stevige tiewrap om de shock vastgemaakt. Erna de wielen en vering weer in de wielkast gezet, nog wat pielen om de snelheidsmeter ook weer op gang te krijgen en, effe los de stoel erin, zonder top even een proefritje gemaakt. Heerlijk, geen klapperende koppies, ook niet op klinkers, en geen zuchtende en steunende vering meer, wat een rust. Missie dus grotendeels geslaagd.

Ga vandaag eens kijken of ik de mesh tuinstoel van de Praxis kan ombouwen tot zitje, en een uitschuifbare oplossing voor mijn vlaggetje bedenken. Ook zou ik wat anders willen dan het dozijn boutjes en moertjes dat de top op de body vasthoud, en zou toch wel wat anders als klemmetjes ofzo zijn zodat je de top er snel af en op kan doen. Het wordt vervolgens ook nog vastgehouden door een strook geel tape dus die boutjes zijn toch al overkill. Nog werk zat dus.

Barcelona . . .

... op de fiets!

Het bedrijf waar ik werk neemt het voltallig personeel jaarlijks mee voor een weekendje feesten. Afgelopen jaar waren de resultaten dermate goed dat we getrakteerd werden op een weekendje Barcelona! Tuurlijk had ik de Quest mee willen nemen maar dat gaat niet zo makkelijk dus heb ik ter plaatse een gewone stadsbukker gehuurd. Als voorbereiding had ik Spanje als OSM map op m'n Oregon gezet, met wat waypoints van de verplichte toeristische attracties en daarmee heb ik 2 dagen in Barcelona rondgefietst. Fantastisch weekend, mezelf laten leiden naar de bekende plekken en ondertussen geen kans op verdwalen(zeker niet ondenkbaar daar), af en toe een georganiseerd etentje bijwonen en verder wat rondhangen in deze tropische stad die zelfs een strand aan de Middelandse zee te bieden heeft, en het weer werkte grandioos mee.

Het is goed fietsen daar, er is niet zo heel veel en vermijdbaar relief, tenzij je ernaar op zoek gaat, zoals naar Park Guell, iets aparts, vol met Gaudi kunst(dat mij als cultuurbarbaar soms doet denken aan de Efteling, sorry) , dat op een heuvel ligt. Hier heb ik wel wat moeten klimmen. Overigens fietsen er best wel wat Barcelonezen ook en vaak op een heel apart soort fiets, waarop je je kunt abonneren en dan met een chipkaart ergens een fiets uit het rek pakken en elders weer terugzetten, reuze handig. Allen zien die fietsen er echt niet uit:
Verder ook de Sagrada Familia en andere fantasiebouwsels bekeken, het trammetje naar Tibidabo, El Born en Barri Gotic, allemaal gesneden koek voor wie daar wel eens is geweest. En vooral van het heerlijke weer genoten.

Weer terug in Nederland begon het gerammel en andere onvolkomenheden van de Quest, zoals een kettingbuis die steeds door de ketting meegenomen werd en dan in de voorderailleur klem liep me steeds meer te ergeren dus het sleutelen wat ik tot na de vakantie wilde uitstellen is nu al begonnen. Vanavond heb ik de zit eruit gesloopt, en de top eraf gehaald, niet het leukste klusje, al die boutjes, maar met een imbusbitje in de accutol gaat dat toch redelijk snel. Daarna de fiets eens even goed onder de loep genomen. Door de aanrijding met een hond is de fiets aardig geraakt. Er zit zelfs een scheur in de voorkant van de linker wielkast. Verder een flinke barst bovenop de 'motorkap' zoals Cookie Erwin dat deel steevast noemt, die ik zelf veroorzaakte toen ik de fiets bij de Oliebollentocht uitlaadde, in de sneeuw half onderuit glibberde en mezelf overend hield door op de neus te leunen, krak. Verder ga ik de B&M eindelijk inbouwen, zodat ik in het najaar de beamer op kan steken als het weer vroeg donker wordt. Ik moet er nu nog niet aan denken, sneeuw, donker :p
Ik heb maar een paar weken want met Pinksteren ben ik van plan een flink end met de Roparunners mee te fietsen. Dus ik heb een strak schema om o.a. alle nog niet vervangen kogelkopjes alsnog te vervangen, vers vet in de krakende schokbrekers te doen, en alle scheuren en barsten van binnenuit te versterken met een stuk carbon en epoxy. Dan kan 'ie weer in elkaar en maak ik 'm fietsrijp, zodat uitloop alleen betekent dat de buitenkant misschien nog niet helemaal strak is, maar dat komt later dan wel weer. Vooral de klus waarbij ik de hele stuurconstructie eruit haal zal ik op de camera vastleggen. Try this at home! waar nodig.

Vandalisme

Dit weekend is er verf op mijn Quest gespoten. Er is hier in de buurt een verwoede graffiti spuiter actief en nu heeft 'ie mijn Quest te pakken gehad!



Gelukkig is de dader bekend. Ik doe toch maar geen aangifte. Ik vind het niet erg, sterker nog, het was m'n eigen idee, om eens wat anders op de Quest te hebben dan plakletters of striping. Er rijden in Nederland prachtige velomobielen rond, lastig te overtreffen, zoals Quemo, de Haai, Quescher en Velox Incendia, om maar wat voorbeelden te noemen. Nog wat nieuws verzinnen, dat valt niet mee, maar mijn eigen zoon is een graffiti liefhebber die (alleen legaal) werkstukken maakt, thuis op een oefenplaat of in opdracht, en nu had hij mijn Quest te pakken. Eigenlijk om een keer te proberen en dit zal niet de laatste versie zijn want er gingen wat dingen fout. Door de waslaag die ik er een maand geleden opgesmeerd heb, en deze is niet goed verwijderd dus de spuitlak begon direct te druipen en er vielen gaten in. Goeie leer voor de volgende keer en de andere kant, eerst de siliconenwas goed verwijderen. En dan goed voorbereiden en de tijd nemen om het uit te voeren. Een voordeel van de onderlaag, die is uitgevoerd in dd lak, is dat deze niet snel aangetast wordt en dat ik met bijvoorbeeld ontvetter de spuitlak er heel gemakkelijk weer vanaf kan wrijven, dus de volgende versies maken de quest niet steeds zwaarder...
Overigens zie je op de foto ook de stickers waarover ik eerder berichtte, reclame voor het hardloopteam van mijn collega's die met de Roparun mee zullen lopen in het komende Pinksterweekend.
Niet alle graffiti is vandalisme, en ik moet zeggen dat sinds ik er op let ik veel 'pieces' zie die meer mooi dan vandalisme zijn... zelfs soms kunst.

Hele zondag regen en Kinderdijk

Gelukkig hebben onze weermannen en -vrouwen niet altijd gelijk. Zoals vandaag, waarop ik er vanuit gegaan was dat het zou kloppen want zo massaal waren Erwin, Piet en Helga het eens: het gaat flink regenen. Gelukkig hier niet en omdat ik vandaag al vroeg actief was, o.a. om de start van de ronde van Vlaanderen te zien, kon ik er mooi opuit. Wielrennen vind ik leuk om te zien en zeker als het in Brugge van start gaat, een van mijn favoriete Belgische stadjes waar ik graag een weekendje doorbreng. Dus om 10.30 in de VM en eerst zonder doel op pad. In de verte zag ik een groepje wielrenners gaan en ik vind het altijd enig om hen een poepie te laten ruiken dus er achteraan. Inderdaad, ze gingen 30 ofzo, niet slecht voor bukkers en toen ik ze volgde sloegen ze een paar keer af en zodoende kom je dan op een route terecht waar je zelf niet direct op terecht zou komen als je zelf kiest. Anderzijds is het leuk om ze te volgen want zij weten vaak leuke routes, ze rijden ook liever op strak asfalt dan op keien, dus wat dat betreft zaten we op 1 lijn. Ik ging ze voorbij en blijkbaar hadden ze al genoeg aan de tegenwind want er was er niet 1 die ook maar een poging deed mij weer in te halen.

Al fietsende dacht ik dan maar een bakkie bij m'n broer te gaan doen maar het was nog wat vroeg voor de 'tweede helft' van de Ronde van Vlaanderen dus ben ik Hendrik Ido Ambacht voorbij gegaan en via de Noordbrug naar Alblasserdam overgestoken. Daar ben ik de dijk langs de Noord gevolgd en dan kom je langs Kinderdijk, ons werelderfgoed hier in de buurt. Er staan daar windmolens en blijkbaar is dat zo uniek dat toeristen van over de hele wereld er komen kijken.
Ondanks het aangekondigde slechte weer bleef het droog en kwam er soms ook een waterig zonnetje doorheen. Over werelderfgoed gesproken : gisteren heb ik met mijn historische racefiets (ik schat een 30 jaar oud)bij Zeist en omgeving een tochtje gemaakt en toen kwam ik door dorst gedreven bij Fort Rhijnauwen terecht, weliswaar niet op de officiele lijst maar wel onderdeel van een vergelijkbare waterlinie als die van 020. En ook mooi om te zien hoe slim ze honderden jaren geleden al te werk gingen.

Al doende dit weekend ruim 80 km gefietst.

Storm

Ondanks dat het weer er vandaag fantastisch uitzag, van achter het glas en naast de kachel, vond ik het nog behoorlijk fris en winderig. Geen echte storm gelukkig, alhoewel: Vandaag ben ik met de Quest naar de Stormvloedkering gefietst. Het was een route over een smalle landtong parallel aan de Nieuwe Waterweg, de aansluiting van de Rotterdamse haven met de Noordzee. En voorzien van een grandioos fietspad, onderweg enkel gehinderd door een stuk waar veel grind op de weg lag en her en der allerlei hengelaars met tenten, rekken met hengels en flinke doorwerkpakken aan en zuidwesters op die vlak naast het fiestpad hun stekkie hebben. Geen last van gehad hoor, helemaal niet, ik heb tegenwoordig weer een ouderwetse fietsbel en die gebruik ik als er gevaar dreigt of als ik verwacht dat mijn 'voorbijzoeven' tot schrikken kan leiden. Gaat best goed, maar alle schrik heb ik niet kunnen voorkomen: een paardrijdster met een voorkeur voor fietspaden (jammer, waarom toch, altijd die shit overal, en die confrontaties) die haar knol niet in bedwang wist te houden. Ze werd afgeworpen in het gras zonder verdere schade, en het paard ging er er in galop (op hol) vandoor; was binnen no time aan de 'horizon' verdwenen. De amazone slenterde er wat beteuterd achteraan en gaf aan dat ik er ook niks aan kon doen, maar ze verzocht me vriendelijk niet achter haar paard aan te gaan. Nou, dat was ik ook helemaal niet van plan maar ik had wel met haar te doen, wie weet hoe en waar ze haar paard weer terugkrijgt. Misschien is het een idee om met alle VM liefhebbers in Nederland eens af te spreken de lokale maneges langs te gaan op zaterdag en alle paarden met een velomobiel kennis laten maken. Schijnt te helpen. Of een paardenfluisteraar eens uit laten leggen hoe de berijder en de fietser een ontmoeting moeten aanpakken om dit zonder kleerscheuren of bloedvergieten te laten verlopen.
Afijn, dat gebeurde op de terugweg. maar daar was ik nog niet. Eerst vanmorgen een route zitten frunniken op de pc, in de gps gezet en die gevolgd. Eitje, ten minste als je oplet, want op een gegeven moment zag ik een rode route aan voor mijn lila route en volge deze totdattie ophield: Een schiereiland op het haventerrein. Bleh, terug en de roze route weer opgepikt en zo ben ik er toch gekomen. Wat foto's gemaakt van dit hollands glorie bouwwerk en het blijkt dat je voorbij de kering nog een heel end kon fietsen dus omdat het zo'n fijn fietspad was en de zon scheen en ik er vandaag zin in had ben ik tot het eind van deze 'pier gereden en dat blijkt een attractie te zijn voor dagjesmensen ofzo, compleet met snackwagen en parkeerplaats. Je kunt er een soort heuvel oprijden en dan heb je een mooi uitzicht op de omliggende havens, rivieren en industrie, ook al is dat laatste niet zo'n aantrekkelijk gezicht, om van de rare luchtjes die ik onderweg rook maar helemaal niet te spreken. Je wilt niet weten wat je hier allemaal inademt, misschien wel niet de meest gezonde tocht die ik ooit gemaakt heb.

Stickers plakken

Mijn fietsactiviteiten staan al even op een laag pitje. 100km per week, meer niet. Gelukkig is het 's morgens al vroeger licht, zodat ik niet meer steeds aan het opladen van allerlei accu's en batterijen hoef te denken. Alleen knipper- en remlicht kost niet veel stroom. Maar ik snak naar beter weer want de lust tot het maken van tochten is toch wat minder door de Hollandse weerselementen. Regen, wind mist en vorst verleiden me niet tot meer dan alleen woonwerkritjes, en daar is weinig over te melden. Dan ben ik ook nog anderhalve week in de lappenmand geweest door een flinke griep. Vervolgens heb ik de afgelopen maand ook nog een aantal negatieve ervaringen opgedaan zoals agressieve medeweggebruikers en beschadigingen aan mijn vers gelakte fiets zodat de lol zoals ik die in het begin had in het ligfietsen, wat is afgenomen. Doelbewust heb ik gezocht naar verkeersluwere routes en minder drukte op de weg om toch lekker door te kunnen fietsen zonder anderen de stuipen op het lijf te jagen,en ik doe vaker rustig aan omdat ik merk dat heel veel medegebruikers van 's heeren wegen geen rekening houden met de verschijning en de snelheid van een Quest. In het begin vond ik dat hun probleem maar daar ben ik enigzins van afgestapt. De gemiddelde forens reageert stekelig als ik me niet aanpas aan wat zij gewend zijn en wat zij normaal vinden en dat gaat ten koste van mijn fietsplezier. Dus mijd ik ze zoveel mogelijk. Ik ga het schelden en de agressie liever uit de weg. Deze week is dat gemakkelijk, geen hordes schoolfietsers en door de kou zijn er ook minder fietspadgebruikers. Die kou speelt mij ook parten, niet als ik op weg ben maar in- en uitstappen is nu geen pretje. Maar als ik eenmaal op pad ben onder mijn schuimkappie heb ik er toch nog steeds plezier in. En met het de lente in het vooruitzicht wordt dat alleen maar beter.

Dit jaar doet een aantal collega's weer mee met de Roparun. Een estafette-hardlooptocht van Parijs naar Rotterdam die ooit in de tegenovergestelde richting werd gehouden, vandaar de naam. Omdat de intocht in Parijs nogal wat problemen opleverde is de looprichting omgedraaid en komen ze nu aan in Rotterdam, waar de glorieuze intocht blijkbaar wel te organiseren is en dat is natuurlijk ook leuker voor alle vrienden en kennissen op de Via Gladiola, de Coolsingel. Je hebt met de Quest veel bekijks en ik ga er wat stickers op plakken om op die manier wat reclame te maken voor dit prachtige initiatief, dat als doel heeft fondsen te werven om het leven van terminale patienten draaglijker te maken. Dat gebeurt bijzonder succesvol en de stichting die dat allemaal organiseert doet met dat geld veel mooie dingen.
Ik was vanmiddag al begonnen met het plakken van de eerste sticker maar de Quest is rond en dat maakt het lastig als je een vlakke sticker van 60 bij 30 gaat plakken. De buitentemperatuur maakt het er allemaal niet soepeler op dus ik zal een minder koude dag af moeten wachten en wat bijverwarmen met een fohn want anders komen ze er niet mooi op te zitten. En als ik dan toch bezig ben kan ik gelijk de originele reflectiestrepen en de letters Quest aanbrengen, dan wordt 'ie weer wat minder kaal en ook beter zichtbaar in het donker, waar alle beetjes helpen.
Deze week kwam het zonnetje er al weer aardig doorheen, ik hoop dat we binnenkort volop kunnen genieten van het lenteweer. En dan ook graag eens in het weekend want doordeweeks roept den arbeid.

Retrospectief op upgrades

In de afgelopen maanden heb ik best wel veel dingen geroepen die ik aan mijn fiets ging modificeren. En dat heb ik ook vaak gedaan, of het staat nog op de planning, of nog erger, op m'n verlanglijst. Daar ga ik nu eens even op terugkijken en vermelden of de aanpassing handig was, of waardeloos etc.
- crankverkorters: niet nodig, dus niet geprobeerd.
- kettingbegrenzer bij het kleine blad van de pignon op de tussenas: ideaal, wil ik niet meer missen.
- idem aan de voorkant ; sinds het aanbrengen geen last meer van aflopende kettingen gehad
- jagwires: okee, niet helemaal waargemaakt wat ik ervan verwachtte, en spijt dat ik ze 'droog', dus zonder enig 'glijmiddel'heb gemonteerd want wat siliconespray had volgens mij de zaak soepeler gehouden.
- regen(race)kap, is er nog niet van gekomen maar een bevredigende oplossing is het zelfgemaakte tamelijk grote vizier van Schermer-lexan 0.75, dat ik aan mijn fietshelm geschroefd heb. Als ik dat op een bepaalde stand op de helm zet hou ik precies regen en desgewenst kou buiten. Beslaan doet het dan wel maar dat bestrijd ik dan door wat ruimte te laten tussen vizier en schuimkap.
- kogelkopjes: ik heb er een paar vervangen maar heb nog altijd de indruk dat het flink rammelt en adviseer ineens dan alle kopjes maar te vervangen. Ik moet er dus nog een paar.
- rubber om de kettingrol: waardeloos, het is een rol van het oude type en daarvoor zijn ook geen standaard o-ringen bij VM leverbaar, ze zijn zo bedoeld. Ik zou daar best wat anders voor willen maar ik heb geen idee waar ik een stil alternatief vandaan haal.
- de standaard armsteunen zaten niet op een plek waar ik er veel nut in zag dus die heb ik verwijderd. Fijn, maar nu moet ik nog wat anders verzinnen want ik heb ze wel nodig bij langere tochten.
- spanzitting, heb ik nog niet in de Quest staan, wordt me afgeraden maar ik ga het toch een keer proberen, want ik verwacht er vooral in de schouders wel veel steun van.
- verstelbare koplamp: werkt voortreffelijk, helaas is de koplamp zelf enigzins achterhaald en zal ik eerstdaags een inmiddels aangeschafte B&M in gaan bouwen.
- ledknippers: in mijn eigenwijsheid heb ik besloten maar 4 ledjes als knippers te installeren. Dat werkt ook best, alleen verbruikt het geheel dan te weinig en gaan ze met de standaard knipperautomaat van VM heel snel. Dat is niet erg maar ik denk er toch over een andere automaat (digitaal van Louis.de) aan te schaffen en die er tussen te zetten. Wellicht begrijpen overige weggebruikers het flitsende licht niet.
- luchthoorn met pomp was geen succes want de slag die ik met de pomp binnen de fiets kon maken was vaak net te klein en dan miste ik het alarmmoment. Dus die is er weer uitgesloopt en nu ga ik daar iets anders waarschijnlijk toch electronisch, voor bedenken.
- Aldi led zaklamp als bijverlichting: voldoet prima, blijft derhalve totdat de B&M op z'n plek zit.
- trechter met slang eraan in het claxongat waardoor een frisse wind de Quest in zou waaien en via de slang doelgericht zou kunnen ontwasemen: theorie, werkte voor geen meter.
- regendrempel en vizierbevestiging werkt prima.
- handvat achterop werkt okee.
- Deuter drinkzak werkt uitstekend.
- Navibe GPS is rotzooi en kan ik afraden. Heb nu een Garmin Oregon 450, belachelijk duur, nog duurder want de kaarten kosten ook een vermogen maar het werkt.
- voetengaten zijn heel de winter open gebleven want ik krijg het gewoon niet zo koud in de Quest dat ik ze dicht wil hebben.

Ik zal best nog wat overgeslagen hebben maar dit was een bijna complete bloemlezing van de 'verbeteringen'. Valt tegen eigenlijk, de fiets is van zichzelf al grotendeels perfect.